Een Travellerspoint blog

Dag 11

"het gaat niet om de bestemming, maar om de reis ernaartoe" NOT!

sunny 29 °C

Laatste dag in Busan is aangebroken, vandaag reizen we door naar 'de groene diamant van de Koreaanse toeristenkroon', Gyeongju. Even een opfrisser, Gyeongju was de voormalige hoofdstad van het Silla rijk, een van de 3 koninkrijken die over Korea heersten en uiteindelijk de andere 2 zou veroveren. De aanwezigheid van dit rijk zie je in de omgeving in de vorm van grafheuvels, tempels en forten. Daarnaast (en misschien wel belangrijker is Gyeongju omringd door fantastische natuur. Voor zowel de historie nerds als de natuurfreaks dus een mooie plek om heen te gaan. Ook weer een hele afwisseling met de wereldstad Busan.
Goed, eerst maar eens Busan uit zien te komen en op weg te gaan naar het treinstation. Deze is een uur reizen van ons hotel verwijderd, we zitten dus direct weer een uur onder de grond (metro). De metro hier blijft me postief verbazen, het is makkelijk navigeren en alles is zo schoon. Ik heb nog geen een stukje grafitti in de 100en kilometers tunnels gezien. Daarnaast blijven de muziekstukken om de metro aan te kondigen komisch. Het is alleen een beetje jammer dat de mensheid na zich 10.000en jaren geleden uit de grotten te hebben geworsteld, er straks weer het grootste deel van de dag in doorbrengt. De gelaagde stad heeft waarschijnlijk de toekomst.
Genoeg gefilosofeerd, we komen aan bij het treinstation. Wij gaan reizen met de zogenaamde KTX; dit is een soort van TGV of bullet train. Gyeongju ligt ongeveer 100 kilometer ten noorden van Busan, de rit duurt nog geen half uur. Eerst moeten we echter nog heel lang wachten op het station. Ik had voor de zekerheid maar besloten bijtijds naar het station te gaan. De reis verliep echter dusdanig soepel dat we 2 uur te wachten hebben. Het station is mooi (heel veel marmer, super glimmende vloeren) maar heeft wel een gebrek aan zitplek. Gelukkig vinden we nog een of andere verhoging waar we op kunnen zitten en brengen de 2 uur lezend en mensen kijkend door. Er zijn opvallend veel marine mensen op de been, waarschijnlijk de eerste tekenen van Chuseok; op verlof naar huis. Al die militairen helpen ons ook herinneren dat Korea in feite nog steeds een land in oorlog is. Eigenlijk zijn die tekenen overal, maar de mensen hier negeren dat. Zo zijn er overal bordjes die naar de dichtstbijzijnde schuilkelder verwijzen, dienen metro stations vaak als onderkomen hiervoor en zie je in de metro stations dan ook kasten vol gasmaskers en instructies hoe deze te gebruiken. Daarnaast geldt hier ook nog de dienstplicht, en zie je regelmatig jonge puistenkoppen in uniform rondlopen. Bepaald geen watjes, de training schijnt erg zwaar te zien Je voorbereiden en voor de rest negeren lijkt echter de methode van de Koreanen om er met dit alles om te gaan. Je kan ook weinig anders met een buurman die je constant bedreigt, maar op wat kleine incidenten na al 60 jaar niks heeft gedaan.
Eindelijk mogen we aan boord van de trein, een uiterst comfortabele versie van de Thalys, maar dan uiteraard vol met beeldschermen en overal gratis Wifi. Dat laatst is overal in Korea, er zijn maar weinig plekken waar je niet kan inloggen via een open wifi. De ene keer krijg je toegang in ruil voor het kijken naar een advertentie, een andere keer is het een betaalde service. De firma Olleh biedt door het hele land supersnel wifi aan, in de meeste winkeltjes kan je een kaart met toegangscode kopen. Koreanen hebben het nodig ook; de mobieltjes draaien hier overuren met het streamen van tv-series, drama-series, games en youtube.
We zoeven ondertussen met hoge snelheid door alle heuvels heen en tussen de rijstvelden door. De omgeving hier is prachtig. Binnen een half uur staan we zoals beloofd op het station van Gyeongju. Klein probleempje; het ligt 10 kilometer buiten de stad. Tijd om met hulp van wat dames van de toeristen informatie op zoek te gaan naar een bus. De berichten zijn nogal tegenstrijdig; de ene zegt bus x en de ander bus y. Als we in bus x willen stappen, wijst een oud mannetje heel hard naar bus y. Bij bus y aangekomen verwijst de ticket dame ons weer naar bus x. Tijd om ons eigen plan te trekken en de borden te ontcijferen. Gelukkig kan ik nu wat tekens lezen en met behulp van de locals vinden we uiteindelijk de juiste busroute (uiteindelijk blijken alle bussen op 3 na naar Gyeongju centrum te rijden). We stappen in bij een chauffeur die er kennelijk geen zin in heeft. Met wat moeite kom ik achter de prijs (minder dan een euro pp) en nog eer ik kan uitpraten stampt hij al op het gas. Sharon schiet maar haar 20kg koffer op wieltjes de hele bus door. Gelukkig staat een meisje voor haar op zodat ze kan zitten. Ik wikkel me vast om een paal en hoop er maar het beste van. Wij moeten er uit bij de terminal, maar het grootste deel van de berichten wordt omgeroepen in het Koreaans. Ook wordt de bus drukker en drukker. Het begint een beetje op India te lijken, uiteindelijk staan we met een grote groep Koreanen in de bus gepropt en gaat de chauffeur zo aggressief mogelijk het verkeer te lijf. Het verkeer staat ook nog eens constant vast, dus er is veel toeteren en voorrang afdwingen bij nodig. Niet de meest prettige reis als je ingeklemd staat tussen allerlei Koreanen. Naast me staat een gast van in de 20 in zijn eigen wereldje met mobiel en oordopjes. Rechts van me zit een 70 jarig vrouwtje die haar gebit bijna verliest op de grond. Voor me staan een paar kwebbelende schoolmeisjes en schuin van me staan een paar vrouwen die allerlei zakken met groenten bij zich hebben. Wij hebben ondertussen geen idee meer waar we zijn en wachten dan maar af tot we een herkenningspunt tegenkomen. Ik pak alle kaarten er bij die ik heb, maar niks is bekend. Na een ronde van ruim een uur om de hele stad, komen we eindelijk een punt van herkenning tegen; de universiteit. Vanaf daar weet ik eindelijk te bepalen op de kaart waar we zijn. De bus is inmiddels vol met studenten met koffers die voor Chuseok op pad gaan naar hun families en het verkeer is een puinhoop. Op een gegeven moment zeg ik tegen Sharon: we gaan er de volgende halte uit, desnoods lopen we de rest. Dat doen we en zodra we uitstappen staan we plots oog in oog met ons hotel. Vanavond maar even naar het casino om wat geld te verdienen met al mijn goede gokken! Zonder gekheid, we zijn kapot na uiteindelijk bijna 2 uur in de lokale bus te hebben gezeten. We zijn dit punt ruim een uur geleden al aan de andere kant van de straat gepasseerd, maar hebben het toen niet gezien of gehoord door de drukte. Als we nog langer hadden gezeten, waren we terug bij het treinstation.
Het hotel blijkt een aangename meevaller. De meeste hotels zijn hier oud en vervallen, of love motels. De laatste zijn vaak erg luxe uitgerust met jaccuzis op de kamer etc, maar zijn vooral gericht op een paar uur durende pleziertjes voor stelletjes die om wat voor reden dan ook thuis geen sex kunnen hebben. Op de gok (ja, alweer) heb ik uiteindelijk gekozen voor een hotel zonder internet ratings en vage foto's. Aangekomen blijkt het een splinternieuw 4-sterren hotel. Op de ruime kamer bevindt zich een badkamer met wc met massagestraal (die Sharon nog even recht in haar gezicht spuit omdat ze op het verkeerde knopje drukt), een ligbad en een stortdouche. De kamer bevat verder een bed, een reusachtige flatscreen (dat is normaal in Korea, onze vorige kamer bestond meer uit tv dan uit muur) en als pronkstuk; een massagestoel. Dat is een aangename verrassing na de beulende reis. We komen dan ook weer snel tot onze zinnen.
Goed, Gyoengju zelf dan. Het is al avond als we eindelijk de straat op kunnen, maar we hebben er al een mooie rondrit op zitten. De stad stelt zeer weinig voor, vergelijk het met Den Helder. De natuur er omheen is prachtig. Overal groene heuvels en rijstvelden en in de stadsparken de beroemde grafheuvels. Deze gaan we morgen bezichtigen. Voor nu, etentstijd. We hebben gehoord dat er hier een lokaal gerecht genaamd Ssambap is. Eigenlijk is dit een soort Kimchi in het kwadraat; het is een tafel vol met bijgerechtjes. We vinden een zeer klein lokaal tentje, waar we vriendelijk worden ontvangen door een paar oude vrouwtjes. We moeten voor het eerst wel gehurkt eten, er zijn alleen klassieke Koreaanse knieltafeltjes (en uiteraard geen schoenen aan!). Mijn Europese gewrichten piepen en kraken, maar het is het waard. Eerst krijgen we een gasbrandertje met daarop stukken vlees die langzaam in een bouillon worden klaargestoofd, daarnaast ruim 20 bakjes met allerlei gerechten. De meeste zijn verscheidene groenten in zuur en/of pepers, maar daarnaast liggen er ook een soort omeletten, mini-eitjes, krabbetjes die je met de schil kan eten, naaldvisjes en nog veel meer. Onderstaande foto biedt een klein overzicht. Na een avondwandeling langs de grafheuvels is het dan alweer tijd om terug te gaan naar het hotel, tijd voor een stuk welverdiende rust.
IMG_0475_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 5:03 Gearchiveerd in Zuid-Korea

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint