Een Travellerspoint blog

Dag 5

Als de zon niet naar ons komt, gaan wij wel naar de zon

semi-overcast 28 °C

Laatste dag in Seoul en het regent wederom. We hebben gisteren besloten om naar Jeju (uitspreken als dje-dju) te vliegen, een vulkanisch eiland ten zuiden van Korea. Ik heb alle vluchten gisteren via de website van Asiana weten te boeken, een soort Easyjet van Korea. Daarnaast hebben we na lang beraad ook een geschikt onderkomen gevonden. Het laatste bleek gek genoeg nog het moeilijkst. Jeju is een eiland wat bij Koreanen bekend staat als het Hawaii van Korea en Honeymoon Island. Veel Koreaanse stelletjes die het niet kunnen veroorloven (of niet willen) om buiten Korea hun huwelijksreis te vieren, gaan hierheen. Veel van de accomodatie is op Jeju dan ook gericht op de Koreaanse stroom van toeristen en daarnaast een stukje backpack onderkomens. De hotels zijn of enorm duur en overdreven sjiek, of supergoedkoop en vaak vies en oud. Het blijkt lastig wat in het midden te vinden. Daarnaast willen wij ook niet in een te toeristisch gedeelte zitten. Uiteindelijk vinden we een pension met appartement vlak bij Seogwipo (nog steeds geen idee hoe je het uitspreekt, beste gok is kjokwiepo), gelegen tegen een heuvel, ingeklemd tussen 2 watervallen, middenin de natuur.
Ik heb vannacht ruzie gehad met mijn darmen over of pittig eten nu wel lekker is of niet, helaas ben ik daardoor niet topfit. Voor de reis hebben we dan ook weinig gepland. Laat me jullie dan maar kort wat vertellen over de Koreaanse metro. De metro in Seoul is het grootste metro netwerk in de wereld. Van de ene uiterste naar het andere uiterste ben je 3 uur onderweg en doe je meerdere steden aan. De metro is gericht op efficientie en veiligheid. In de metro vind je nauwelijks zitplaatsen, zodat er zoveel mogelijk mensen in kunnen staan. Daarnaast wordt in de metro alle informatie door digitale schermen weergegeven, van de halte waar de metro stopt, tot welke kant je van de metro uit moet stappen. Niet dat dit mis kan gaan. alle metro sporen zijn afgeschermd door glazen muren met elektronische schuifdeuren. Op deze muren wordt digitaal reclame gemaakt voor alles wat een Koreaan nodig kan hebben (zo zag ik gisteren een prachtige 'amerikaanse' koelkast van Samsung). De metro wordt niet alleen omgeroepen, er wordt ook een muziekje gespeeld voor deze aankomt bij het station. Grappig in Korea is dat alles wordt uitgelegd met vrij kinderlijke stripfiguurtjes; je moet oppassen dat je tas niet tussen de deuren komt, je moet niet rennen op de roltrap, je moet netjes opstaan voor ouderen, je moet goed de leuning vasthouden als je van de roltrap gebruik maakt etc. Het uitleggen in stripfiguurtjes gaat zelfs zo ver, dat hier voor het politiebureau 2 kinderlijke plastic poppetjes staan die een lachende politie agent moeten voorstellen. Niet dat het mensen in Seoul wat uitmaakt, die negeren dit soort zaken gewoon.
Na een metrorit van ruim een uur, komen we aan op Gimpo Airport. Hier vertrekken de meeste lokale vluchten. Inchecken verloopt soepel, we hebben echter wel vertraging. Tijdens onze wachttijd worden we geïnterviewd door de nationale instelling voor het luchtvervoer van Korea, die graag wil weten wat buitenlanders van het vervoer vinden. Ik heb wel wat aan te merken op het onderzoek (de volledig via een tablet ging overigens, mooi middel voor dit soort zaken). Een van de vragen betrof hoeveel korting ik nodig vond om meer vliegreizen te overwegen. Om alle vooroordelen over Nederlanders in het buitenland te bevestigen, gaf ik aan de maximale korting te wensen. Een vervolgvraag was waar ik woonde; het mocht echter niet in een kleine stad zijn, want die kon ze niet in het Koreaans typen. Volgende vooroordeel bevestigd, alle Nederlanders komen uit Amsterdam. Alles goed en wel kreeg ik voor mijn tijd wel een gift. Jullie mogen zelf oordelen wat jullie hiervan vinden. Het is een bieropener, maar zou je deze werkelijk gebruiken als je met je vrienden een biertje drinkt? Koreanen wel.
IMG_0263_1_.jpg
Tijdens het wachten maken we kennis met een grote liefde van de Koreanen; drama's. Een (3D LG) tv op de luchthaven speelt tijdens het wachten een van de drama's af. Een deel van de Koreanen volgt deze vol interesse. Koraanse drama's zitten ook echt vol met drama. Er sterven een hoop mensen, er zijn onmogelijke liefdes, dodelijke ziektes en er worden een hoop geliefden tegen hun wil van elkaar gescheiden. Zowel mannen als vrouwen huilen volop. Uiteraard begrijp ik niks van wat er gezegd wordt, maar het is net zo leuk om je eigen verhaal te verzinnen. Het is wel interessant te zien dat Koreanen hun emoties veel meer durven te laten zien dan andere aziatische culturen.
Goed, de vlucht. Weinig te melden wat dat betreft, boven het wolkendek vliegen betekent wel dat we voor het eerst de zon zien vandaag. We landen enigszins vertraagd na een uurtje op Jeju. Luchthaven is behoorlijk klein, gelukkig zit er wel een Tourist Information Point. Die helpen ons goed op weg om naar Seogwipo te komen (wat aan de andere kant van het eiland ligt). We nemen de limousine bus, deze stopt bij alle grote hotels. Niet bij ons pension natuurlijk, maar dat is alleen maar goed. Het eiland is een mix van Hawaii en Paaseiland. In het midden ligt een grote vulkaan (helaas gehuld in wolken) en het hele eiland is flink begroeid met een combinatie van bamboe, sparren en palmbomen. Overal zijn een soort vreemde beelden gemaakt van basalt te vinden.
IMG_0250_1_.jpg
Verder merk je dat het eiland toeristisch is, overal zijn grote hotels te vinden met taxfree shops. Niet onze stijl en gelukkig rijdt onze limousine bus er voorbij. Onze halte; world-cup stadium. Dit is een van de grote stadions waar het WK voetbal van 2002 gehouden werd. Dit is een van de podia waar onze held Guus Hiddink opstond. Voor degenen die het niet weten: Guus Hiddink, Nederlandse voetbalcoach afkomstig uit Varsseveld, leidde in 2002 het Zuid Koreaanse voetbalelftal tot in de halve finales van het WK. Dit was zeer boven verwachting, het elftal had tot dan toe nog niks gepresteerd. Guus Hiddink kreeg in Korea erebrugerschap, een huis hier op Jeju en gratis vluchten voor de rest van zijn leven. Ik heb al enkele keren geprobeerd de Guus Hiddink kaart te spelen, helaas tot op heden met weinig succes. Hier op Jeju lukte het echter, de taxi chauffeur die ons het laatste stuk bracht kende Guus Hiddink. De taxi chauffeur (ask for mister Kim) brengt ons veilig naar onze bestemming, het prachtige pension middenin de natuur. De lucht gonst van de vogel en krekelgeluiden. Het pension wordt gerund door Mae, een aardig Koreaans vrouwtje die voor Koreaanse begrippen aardig Engels spreekt. Haar oude moeder staat ons al op te wachten als we aan komen rijden. We hebben een eigen huisje, met roze muren en een prachtig uitzicht over de vallei en de zee in de verte. Voor ons raam barst het van de oerwoudgeluiden en aparte planten. Mae heeft voor de eerste ochtend al boodschappen voor ons gedaan; een mand met broodjes en eieren, die we op ons eigen gasstelletje kunnen koken.
IMG_0245_1_.jpg
We hebben weinig tijd om te ontspannen. Het is alweer 18u en we willen nog wat water en eten inslaan. Met de lokale bus gaan we richting het centrum van Seogwipo. Hier komen we de zogenaamde food street tegen. De hele straat bestaat uit huiskamers die open zijn aan straatkant. In de kamers staan vaak een paar normale tafels en lage tafels voor de Koreanen. Hier kun je allerlei lokale gerechten eten. Gezien we op een eiland zitten, is dit meestal vis. Wij doen snel de boodschappen en lopen daarna een van de eettentjes binnen. De keuken en de tafels staan in dezelfde ruimte, de man zit aan een van de tafels een berg knoflook te pellen. De vrouw bereidt de gerechten.
IMG_0262_1_.jpg
Wij bestellen de specialiteit van het huis (die buiten voor het restaurant in een aquarium zwemt), de blue crab stew. Een heerlijk stoofpotje van krab, mossels, schelpen, garnalen en groenten, vergezeld door de standaard Koreaanse bijgerechten (Kimchi). Een nieuw bijgerecht voor ons; een soort minivisjes die we met huid en kop en al op moeten eten. Deze smaken heerlijk zoutig. Sharon eet per ongeluk een van de bijgevoegde groene groenten. wat een groene peper blijkt te zijn. Gelukkig hebben we Makkoli bij de hand voor verkoeling (wat de man speciaal voor ons is gaan kopen, ze hadden het niet in huis). We kluiven er op los, dit gerecht is echter onmogelijk met stokjes te eten. Met de handen komen we gelukkig een heel eind. Koreanen leggen bij elke maaltijd keurig een hygienisch doekje, dus we hoeven niet onder de sausspetters terug.
IMG_0260_1_.jpg
We nemen de taxi terug en nemen vanavond lekker de tijd om de dag van morgen te plannen. Verlanglijstje wordt aardig lang; wat dacht je van een duik met een onderzeeboot, een bezoek aan het teddyberen museum of een bezichtiging van een Boeddhistische tempel uitgehouwd in een berg? Dat zien we morgen wel weer! Anyeong-hi gaseyo!

Geplaatst door Theemp 4:55 Gearchiveerd in Zuid-Korea

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint