Een Travellerspoint blog

Dag 6

De dramarots, het vriendelijke stelletje en de waterval

sunny 30 °C

De eerste volle dag op Jeju begint. Vandaag willen we vooral de directe omgeving verkennen, essentieel op vakanties (overigens ook als je naar een andere stad verhuist). Ons pension is gelegen op de flank van een oude krater, vandaar ons mooie uitzicht. Er loopt een smal weggetje van het pension naar de weg, waar ook direct een lokale busstop is. Gisteren hebben we de bus al eens genomen, gaat op zich prima. Alleen hebben ze op de terugweg de neiging onze stop voorbij te racen en is de stop naam alleen in het Koreaans. Terugweg nemen we daarom meestal een taxi, overigens maar 1 euro duurder dan de bus. We lopen wat verder en komen een straat tegen die richting zee loopt. De straat loopt bergaf en er is een mooi uitzicht op de rotsen in zee. Daarnaast groeien overal prachtige planten en bloemen. Sharon weet tussen al dit moois wel een spin te ontdekken, een van haar vele gaves.
IMG_0276_1_.jpg
De weg komt uit bij een parkeerplaats en het begin van een wandelroute. We slaan eerst wat drinken in bij een lokaal tentje, het is namelijk heel warm. Waarschijnlijk kan je dit verwachten op een tropisch eiland, maar laten we zeggen dat ik toeristen geld had kunnen vragen om de waterval van zweet op mijn rug te bewonderen. Waar wij ons bij dit soort temperaturen zo min mogelijk kleden, kiezen Koreanen juist voor geheel bedekkende kleding. Motorrijders doen zelfs nog een complete sjaal om hun hoofd, waardoor ze er echt als ninja's uit zien. Waarschijnlijk bedekken ze zich tegen UV straling, want er loopt bijna niemand met korte broek of rokje. Uitzondering zijn de Koreaanse dames uit de stad, deze hebben een zeer kort broekje met daarboven vaak een soort lang t-shirt/hemd achtig ding. Mijn excuses aan alle mode liefhebbers die ik met deze omschrijving pijn doe. De wandelroute loopt naar Oedolgae, wat kennelijk de eenzame rots betekent. Het lijkt op een soort laars van steen die in het water is geplant. Overal langs de wandelroute zijn punten waar je de rots goed kan fotograferen. Op de top staat een heel groot bord met daarnaast een staande afbeelding van een vrouw zonder gezicht. Dit is kennelijk het punt waar ooit een populaire Koreaanse dramaserie is opgenomen, met de rots als achtergrond. De staander is van de hoofdrolspeelster en je kan dus op precies dezelfde lokatie als waar zij in het drama stond op de foto.... gelukkig kunnen een groot gedeelte van de Koreaanse toeristen er zelf ook hartelijk om lachen.
IMG_0284_1_.jpg
IMG_0281_1_.jpg
Wij gaan na een drinkpauze verder richting het dorp, geogwipo. We blijven door de prachtige natuur langs de kustlijn lopen. De kustlijn zit hier vol met grotten en de wanden lopen recht naar beneden af. Op een bepaald punt komen we aan bij een klein trappetje die naar beneden loopt. Verrassend in Koreaanse parken, ze doen hun uiterste best om je zoveel mogelijk op routes te houden, ver van randen met hoge hekken en houten wandelpaden. We lopen de trap af en komen bij een prachtige baai van steen, met een paar poeltjes waar je heerlijk kan zwemmen. Helaas hebben we geen zwemkleren en een hoop electronica mee, dus het blijft bij pootje baden. Dat is heerlijk verkoelend en de visjes zwemmen om je voeten. Het water is heel helder en er zijn tal van tropische vissen die we normaal alleen in aquaria of op ons bord zien. In een poel naast ons zijn koreanen aan het zwemmen. Niet in zwembroek, maar in wetsuit... veiligheid voor alles in dit warme water. Gelukkig komen er later nog een paar lokale jongeren laten zien dat ook Koreanen wel in zwembroeken zwemmen en zelfs van rotsen durven te springen.
IMG_0290_1_.jpg
Na heerlijk uitgerust te zijn, lopen we het hele eind naar Seogwipo. Tijdens het lopen blijven er maar taxis langzaam rijdend naar ons toeteren, we wuiven ze vriendelijk weg. Weinig mensen lopen met dit weer, zeker toeristen niet. Wij genieten daarentegen van de omgeving die volstaat met een soort manderijnenbomen. We lopen uiteindelijk via een extreem slingerende weg de berg af (blij dat ik de bochten niet hoef te nemen op de weg, de meeste auto's gaan er slippend doorheen) en komen aan bij de vishaven (zo te ruiken). Hier is ook de onderzeeboot tour, helaas is deze gesloten. Als alternatief gaan we naar het nabijgelegen rotseilandje, die via een brug te bereiken valt. Het is klein en ook dit is volledig toegerust op veiligheid, dus niet van de paden af en even relaxen onder een boom. We vinden uiteindelijk een bankje aan het eind van de ronde, vlakbij de brug en het water. Een Koreaans stelletje met camera vraagt ons een foto van hun te nemen, daarna staan ze er op een foto van ons te maken (het is een polaroid waar de foto's direct bovenuit komen). Als we uiteindelijk weglopen via de brug, komen ze achter ons aangerend. Eerst moeten we nog een foto van ze maken op de brug bij het water, daarna vragen ze ons waar we heen gaan. Wij zijn op weg naar de Cheonjiyeon Waterval en willen dit gaan lopen, maar ze staan er op ons een lift te geven. We maken gezellig een praatje (voor zover dat gaat in Koreaans Engels) en gaan vervolgens bij de waterval naar binnen, waar onze wegen scheiden. De weg naar de waterval is prachtig, een mooi glashelder lichtgroen riviertje vol met koikarpers. Denk aan de koikarper vijver bij de lokale chinees, maar dan zonder de stank. De waterval zelf is 23 meter hoog en erg mooi. Het barst hier natuurlijk wel van de Koreanen die allemaal met de waterval op de foto willen. Fotografie is een nationale hobby, iedereen heeft hier zijn camera paraat en gaat het liefst met elke attractie achter hem/haar op de foto. Ik dring als echte Nederlander voor, weet mooi een plekje zonder Koreanen te bereiken en maak de foto. Daarna genieten we nog 10 minuten op een bankje van alle mensen en de waterval op de achtergrond.
IMG_0312.jpg
Tijd om terug te gaan. We willen wat boodschappen doen en staan net uit te zoeken welke bus we moeten nemen, als we iemand horen schreeuwen. Blijkt het stelletje van eerder te zijn en ze bieden ons weer een lift aan. Het is toch bijzonder hoe elke dag wel iemand contact probeert te leggen en hoe behulpzaam te zijn. Wij beloven ze nog hun rond te rijden als ze naar Nederland komen, dan is het voor hun tijd om naar hun hotel aan de andere kant van het eiland te gaan. Wij doen wat boodschappen en gaan dan terug naar het pension om op te frissen (meer dan noodzakelijk na al het gezweet).
Na een wat langer dan geplande stop, is het tijd voor het belangrijkste moment van de dag: avondeten. Het is hier nog maar half 8, maar het is al donker (op de Noordelijke kant van het eiland is het nog erger, daar zakt de zon achter de vulkaan). Het weggetje naar ons pension is niet verlicht...het is dus pikdonker en je ziet echt niks. Gelukkig hebben we als goed voorbereide reizigers een mini zaklampje mee. Het is fantastisch om door het donker te lopen omringd door een enorm concert aan krekels en andere beesten. We komen precies aan als de lokale bus langskomt en kunnen direct mee naar de stad. Op naar de food town.
Gisteren hebben we een klein restaurantje gezien wat er gezellig uitzag en gestoofde aal serveert. Dit lijkt ons een mooie plek om te gaan eten. We komen binnen in een mooi rstaurantje, de ingang is helemaal volgezet met planten en klimop. De tafeltjes zijn afgescheiden door wandjes en verlichting wordt verzorgd door lampions. Er is alleen niemand om ons op te wachten...ik roep heel hard Annyeong Gaseyoh! Wat hallo zou moeten betekenen volgens mijn taalgids. Er gebeurt niets... Er zitten wel andere gasten. We besluiten maar even aan een tafeltje te wachten, we hebben ten slotte geen haast. Na een paar minuten komt er een ouder vrouwtje binnengestormd met in haar hand een zak rijst. Kennelijk had ze dat nodig. Ze begroet ons en geeft ons een kaart en doekjes. Wij weten al wat we willen, maar besluiten toch te stwitchen naar de gestoofde makreel. Het vrouwtje gaat druk aan het koken in het keukentje. Meer gasten druppelen binnen, maar ze heeft er geen tijd voor want ze is aan het koken. Onze theorie is dat het eten wel goed moet zijn, willen de mensen dit van je pikken. Na 10 minuten komt ze bij ons. Wij wijzen de gestoofde makreel aan, maar ze begint hard met haar hoofd te schudden; heeft ze niet. Vervolgens sprint ze terug naar de keuken. Het wordt drukker en drukker, er zitten inmiddels minstens 20 man. Na een goede 10 minuten komt ze weer bij ons tafeltje. WIj geven nu onze eerste keuze aan, gestoofde aal (geadverteerd op de voorkant van het restaurant). Weer begint ze hard nee te schudden en rent ze weer terug naar de keuken. Ik ben het nu zat, dus loop haar achterna om te vragen wat ze nu wel heeft. Ze spreekt echter geen woord Engels en negeert me op een gegeven moment gewoon; ze staat ondertussen druk te koken. Dat is iets teveel van het goede en we lopen dan maar weg. Dit is dus het nadeel van het huiskamer restaurant, als het echt druk wordt en je moet de boel in je eentje runnen, wordt het een puinhoop. Gelukkig heet het niet voor niets food street en na enig rondlopen vinden we een klein en rustig restaurantje met een aardig vrouwtje die het met haar familie runt. Ene deel is voor mensen met zwakke knieën (alles niet uit Korea) en heeft normale tafels, andere deel zijn traditionele knieltafeltjes. We besluiten dit keer 2 gerechten te bestellen, alhoewel Koreaanse gerechten gericht lijken op het samen eten van een schotel. Ik bestel de makreelstoofschotel, Sharon een soort omelet met zeewier, garnalen en inktvis. Daarbij krijgen we een heerlijk assortiment met bijgerechtjes. Alles smaakt heerlijk en na lang tafelen is het tijd om terug naar huis te gaan. De mislukte poging tot eten is helemaal vergeten.
IMG_0318_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 6:23 Gearchiveerd in Zuid-Korea

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint