Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: Theemp

Dag 14

Einde - Cliches, blahblah

semi-overcast 28 °C

En daar is hij dan, de laatste volle dag in Korea. Daarmee ook de laatste toevoeging op deze blog. Morgen vliegen we terug naar Nederland. Op zich zijn we daar nu ook wel klaar voor. We hebben een hoop meegemaakt en nog meer gegeten. Als we langer zouden blijven zou het hier gaan wennen. Dat is nooit goed, dan zou ik straks nog mijn beeld over Korea moeten bijstellen.
Vandaag gaan we vooral op zoek naar Chuseok activiteiten en souvenirs. We hebben allereerst heerlijk uitgeslapen. Ik heb nog niet echt uitgeweid over Koreaanse bedden, maar ze hebben de neiging nogal hard te zijn. Je denkt op een heerlijke boxspring te duiken? Boem; je nek gebroken op een keihard matras. Waarschijnlijk komt het omdat Koreanen zelf vaak op dunne matjes op de vloer sliepen (en in veel hotels zijn er nog traditionele kamers waar dit ook kan). Misschien zijn Koreanen gewoon geen mietjes zoals wij dit zijn. Ze zitten tenslotte ook rustig uren met opgevouwen benen op de harde grond. Punt wat ik wilde maken is dat we de afgelopen 2 weken weinig hotels met een zacht bed hebben gehad, dit hotel was het matras in ieder geval minder hard. Dusdoende hebben we heerlijk geslapen.
Goed, onze activiteiten van vandaag! Zoals eerder beschreven ben ik keer op keer gefaald in het betreden van Gyeongbokgung (het grootste paleis van Seoul). De 1e keer was mijn camera leeg toen ik binnen wilde gaan, de 2e keer was het die dag gesloten. Vandaag wil ik koste wat het kost naar binnen. Niet dat het mij makkelijk wordt gemaakt. Het is vandaag superdruk met (vooral Koreaanse) toeristen. Dit hebben we nog niet eerder zo gezien in Seoul. Iedereen komt waarschijnlijk op de activiteiten af die gepland staan en het is natuurlijk een nationale vrije dag. De rij voor de kassa's is enorm. Sharon stelt voor om het dan maar te laten zitten. NEIN NEIN NEIN! Al moet ik een uur lang in de brandende zon hordes Koreanen van me afduwen, ik moet en zal een kaartje bemachtigen. We gaan dan ook maar rustig in de rij staan. De zon gaat gelukkig het grootste deel van de tijd verscholen achter een wolk, anders kan het broeierig warm worden op het reusachtige plein van zand. Na een goede 20 minuten hebben we ons kaartje en gaan we naar binnen. Door de voorhof heen en op weg naar de hoofd ontvangsthal is het vrij druk; om een foto te maken van de troonhal moet ik over menige Koreaan klimmen. Daarnaast is het inmiddels onmogelijk om mensen die foto's maken rustig hun gang te laten gaan, de hal wordt op alle mogelijke manieren vastgelegd. Meestal door de zogenaamde 'selfy' een foto van jezelf met ergens op de achtergrond het gebouw.
IMG_0524_1_.jpg
Het paleis terrein is gelukkig veel groter. Er ligt een prachtige tuin naast, met meerdere vijvers en paviljoens. Daarnaast zijn er nog diverse bijgebouwen die op zich zelf al een paleis lijken. Hier is het ook veel minder druk; veel mensen komen kennelijk toch niet verder dan de ontvangsthal.
IMG_0529_1_.jpg

IMG_0541_1_.jpg
We doen rustig aan. Er valt enorm veel te zien en af en toe is het gewoon rustig genieten van alles wat je om je heen ziet. De mensen vormen een mooi deel daarvan. Grappig zijn de kinderen die in traditionele Koreaanse kleding voorbij komen rennen. Ook leuk is het om te zien hoe Koreanen zelf nog erg onder de indruk zijn van hun eigen paleizen en hoe ze dit uiteraard zeer uitgebreid fotograferen.
Aan het paleis vast zit het folk museum. Voor het museum zelf is nog een grappige standbeeldcirkel van de chinese kalender gemaakt, waar elk dier een jaar uitbeeldt. Volgens mij zijn er 12 verschillende dieren. Ik ben geboren in het jaar van de Os. Karaktereigenschappen volgens de Chinese astrologie: krachtig en betrouwbaar, een geboren leider, een harde werker, kiest het liefst de kortste weg, zachtaardig en geduldig, maar kan ook flink uitvallen, is soms koppig. Sharon is geboren in het jaar van de tijger. Aan mensen die geboren zijn in het jaar van de tijger worden de volgende eigenschappen meegegeven: energiek, gevoelig, heldhaftig, dynamisch, revolutionair, leiderscapaciteiten, onverschrokken maar ook ijdel, heethoofdig, zelfoverschattend, alle schepen verbrandend en een alles-of-nietshouding (bron: wikipedia). Oordeel zelf of het klopt. Ik heb alleen een foto gemaakt van de kip, omdat die er zo leuk uit zag...
IMG_0545.jpg
Het museum zelf toont het leven van de gewone Koreaan. Wij hebben een kwartier lang zitten kijken naar een video over hoe rijst wordt verbouwd. Ga ik jullie niet mee vervelen, maar Meneer Lassie heeft best een hoop werk om voor ons al die pakken rijst te regelen. Daar wordt weinig aan getoverd. De rest van het museum volgt de tijdlijn van de oerkoreaan tot de hedendaagse Koreaan. De tijdlijn aan het begin van de route geeft me nog kort de hoop dat er een stuk over Guus Hiddink is, maar helaas. Andere delen van het museum gaan vooral over dagelijkse werkzaamheden, scholing, medicijnen en muziek. Op andere dagen misschien wat interessanter dan vandaag. Het begint op een gegeven moment wel erg druk te worden en we besluiten snel door te gaan.
Buiten vindt ondertussen een zangwedstrijd plaats en wordt een variatie op Koreaanse traditionele muziek gespeeld. Op een grasveldje dichtbij gaan we lekker in de schaduw van een boom luisteren. We missen Gordon een beetje, die zelfbenoemd zangtalent even terug kan zetten op zijn of haar plaats. De muziek is wel erg mooi. Na uitgerust te zijn, gaan we verder en maken we nog een rondje over het terrein. Er zijn een hoop activiteiten; traditionele spellen, dingen maken van riet, gekleurde touwtjes maken voor op een draak en nog veel meer. Wij willen echter naar iets wat al sinds het begin van de reis op ons lijstje staat: the chicken museum.
Na enig ronddwalen door de stad, vinden we een wandelend informatiepunt. Dit zijn Koreanen met een rood hoedje met daarop een witte i. Zij hebben kaarten bij zich en weten alles. We vragen naar het kippen museum, maar deze blijkt niet meer te bestaan... Dit is een hele schok voor ons, die we besluiten te verwerken met eten.
Ik ken de weg in de buurt inmiddels aardig en we besluiten naar Insadong te gaan. Daar is een grote winkelstraat. De winkelstraat blijkt superdruk en vol te zijn met mensen, heel anders dan de vorige keer. Het barst er nu ook van de street food tentjes, die gebakken en gekruide aardappels, worstjes, kipspiesjes en een heleboel onherkenbare lekkernijen verkopen. Ook vinden we hier veel souvenirshops, een mooie kans om wat aandenkens in te slaan. We houden het uiteindelijk bescheiden, Korea heeft nog een en ander te leren over goede souvenirs. Voor eten belanden we na een half uur tussen alle voedseltentjes uiteindelijk bij de Starbucks voor mijn vaste red bean paste green tea roll. Dit valt iets beter als lunch dan al het eten op de straat.
We besluiten om als laatste stop naar Dongdaemun market te gaan. Deze was gesloten tijdens ons vorige bezoek, we hopen nu meer geluk te hebben. Deels hebben we dit ook; alhoewel veel van de kledingkraampjes dicht zijn, is het voedselgedeelte nog open. Dit is prachtig om te zien. Stel je een overdekte winkelstraat voor, met links en rechts allemaal kleine winkeltjes waar eten ligt opgestapeld. In het midden van de straat staan allemaal minikeukentjes waar vooral vrouwen voedsel staan klaar te maken. Daaromheen staan banken waarop mensen lekker zitten te eten. Dit kan van normaal (Kimchi) tot bijzonder (varkenskop)voedsel zijn. De makkoli (rijstwijn) vloeit in ieder geval al rijkelijk en de sfeer is dan ook goed zo op de middag.
IMG_0555_1_.jpg
Wij keren na de wandeling met de metro terug naar ons hotel. Na een opfrissende douche (de temperaturen buiten gaan nog steeds richting 30 graden celcius) is het tijd om uit eten te gaan. We zoeken dit keer weer wat meer in de kleine zijstraatjes naar de eenvoudige koreaanse eettentjes. Dit is uiteindelijk de ultieme Korea beleving. Aan kleine tafeltjes met een gaspit onder genot van rijstwijn of bier genieten van je eten, wat voor je neus gaarkookt. We vinden ook nu weer een leuk tentje; niet al te groot en het stikt er van de locals. Wij bestellen dit keer een stoofschotel van varkensribben en octopus. Lijkt een rare combo, maar uiteindelijk komen de smaken prima samen in deze pittige stoofschotel. Sharon eet inmiddels dapper mee van de pepers, daar waar ze in Nederland bij het zicht van een klein rood stukje het eten al te pittig vond. Zo komt er een mooi einde aan onze laatste avond in Korea. Bedankt dat je ons al die tijd hebt willen volgen via dit blog.
IMG_0557_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 5:28 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 13

Bassie en Adriaan en het mysterie van de lege stad

sunny 28 °C

Opening shot: Bassie en Adriaan zitten in hun rode auto, Robin de robot zit op de achterbank. Ze rijden Seoul binnen. Een mysterieus pianomuziekje speelt. Adriaan: 'dat is vreemd...de straten zijn plots leeg'. Bassie: 'allememachies! Adriaantje! Al die aardige mensen zijn verdwenen!'. Robin: 'volgens...mijn...berekening...is de stad...56,6% leger...'. Adriaan: 'wat een mysterie, zou de Baron hier achter zitten?' Bassie: 'de Baron? Allememachies, straks laat hij ons verdwijnen! Mimimimimimimi'. Adriaan: 'rustig Bassie, we zoeken dit tot de bodem uit'.
Scene 2, zoom in op Bassie en Adriaan op de voorbank. Muziek zwelt aan en lied wordt ingezet: 'Eerst zag ik een Koreaan, waar is die nu heengegaan? Een Koreaan, een Koreaan verdwijnt nooit spontaan'. Adriaan: 'Bassie doe eens een gok. Het heeft te maken met Chuseok!'
Genoeg avonturen van Bassie en Adriaan en tijd voor ons verhaal. Uiteraard is bovenstaande gerelateerd aan onze dag, maar zover zijn we nog niet. We bevinden ons immers nog in Gyeongju. Gisteren was de start van Chuseok en vandaag lees ik op een Koreaanse nieuwssite dat er maar liefst 20 miljoen Koreanen op reis zijn gegaan. Dat op een populatie van 50 miljoen. De wegen van Seoul schijnen urenlang vast te hebben gestaan. Gelukkig reizen wij vandaag naar Seoul, tegen de stroom in. Het is goed dat ik de trein van tevoren heb geboekt, alle plaatsen zijn namelijk bezet. De eerste 2 haltes gaat het nog wel, maar op een gegeven moment stroomt de trein vol met reizigers die moeten staan. Voor ons is de reis gelukkig comfortabel, als je al het Koreaanse gekwebbel en de kinderen weet te negeren. Na een goede 2 uur stappen we uit op Seoul Station, waar het nog behoorlijk druk is. Wat wel opvalt, is dat er een relatief groot percentage niet Koreanen rondloopt. De Koreanen die rondlopen, zijn meestal met geschenken van het platteland (dozen appels en citrusvruchten) op weg naar hun families. Wij hoeven maar 1 halte te reizen, het hotel hebben we dit keer zo dicht mogelijk bij het station geboekt. Dat scheelt straks weer reistijd en reiskosten als we met de trein naar het vliegveld willen. Het hotel zit aan een van de hoofdstraten van Seoul, maar wat opvalt is hoe rustig het is. Het grootste gedeelte van de winkels en eettentjes is gesloten en er lopen behoorlijk weinig Koreanen rond. De Chuseok migratie heeft hier toegeslagen, veel Koreanen zijn terug gegaan naar hun thuisdorpjes. Dit geeft een raar gevoel. Het lijkt wel of de stad door Koreanen verlaten is en de paar buitenlanders zijn achtergelaten. Onze zorg is met name hoe we straks eten gaan vinden. Na een bezoek aan ons hotel (wederom prachtig, dit keer op de 9e verdieping met uitzicht over de neonverlichte straten van Seoul), is het tijd om de straat op te gaan en te zoeken naar eten. Gelukkig kennen we de buurt hier inmiddels en in een achteraf straatje vinden we uiteindelijk een prima uitziend traditioneel Koreaans restaurant. Het is vrij druk, met zoveel restaurants die gesloten zijn is de keuze natuurlijk beperkt. Het eten en de bediening zijn in ieder geval prima, we kiezen voor gemarineerde runderlappen. Daarbij zitten uiteraard de nodige bijgerechten, voor de verandering iets minder pittig dan we gewend zijn.
IMG_0510_1_.jpg
Voor degenen die na al die eetfoto's zich afvragen wat dit met mijn gewicht doet, ik ben officieel iets meer dan een kilo afgevallen (vanavond kunnen wegen in het hotel). Zo zie je maar waar al die beweging en pepers goed voor zijn. In feite bestaat het eten ook uit een beetje vlees met heel veel koolbladeren. Een prima dieet! Misschien moet ik Sonja Bakker gaan overtreffen met een boek over 'het peperdieet'.
Met genoeg energie voor de rest van de avond besluiten we bij de paleizen te gaan kijken. Er schijnen namelijk verschillende activiteiten gepland te staan in verband met chuseok. Een van de regels is dat je in traditionele Koreaanse kledij gratis naar binnen mag, dus er lopen meerdere Koreanen rond in traditionele jurk. We lopen naar Deoksugung palace, niet ver bij ons hotel vandaan. Voor het paleis vindt er een openlucht eucharistieviering plaats van de Rooms-Katholieke Koreanen. Er zijn tientallen nonnen aanwezig en er wordt gezongen. In het donker bij de verlichting ziet het er allemaal mysterieus uit. In Korea zijn Christenen inmiddels de grotere religie; ongeveer 30% is Christen, gevolgd door ongeveer 25% Buddhist. Van beiden zijn we overigens evangelisten op straat tegengekomen die ons wilden bekeren.
Het Deoksugung is erg mooi bij nacht. Je vergeet even de stad eromheen en wordt niet afgeleid door bordjes en gespannen touwtjes die aangeven wat allemaal niet mag. We maken mooi een paar foto's en lopen vervolgens naar het paviljoen.
IMG_0512_1_.jpg
Bij het paviljoen heeft een grote massa zich verzameld. Kennelijk gaat er een optreden plaatvinden, dus wij wachten geduldig af tussen de Koreanen. Het blijkt een optreden van traditionele Koreaanse muziek. Laat ik beginnen met te zeggen dat over smaak niet te twisten valt en dat als je een groot liefhebber bent van Koreaanse traditionele muziek je misschien een paar zinnen moet overslaan. De artiesten zijn in Koreaanse kledij, de zetting is erg mooi in het oude paviljoen. Zodra de eerste artiest zijn mond echter opendoet, haken wij een beetje af. Het lijkt net een mekkerende geit. Waarschijnlijk gaat het om de tekst, maar die begrijpen wij niet. Na de geit komt er een optreden met een traditioneel Koreaans snaarinstrument. Daar wil ik dit over zeggen: geweldig voor een zen cd, of voor als je moeilijk in slaap komt. Om de zoveel seconden pingelt de speler aan een snaar en af en toe slaat hij op de kast. Sharons ogen worden direct al zwaar en ik moet haar half slapend wegbegeleiden. Als dit de historische basis is van K-POP, begrijp ik waarom het zo beroerd is. Het past echter wel mooi in de traditionele setting.
Voor ons tijd om verder te lopen. We wandelen nog rustig naar Gyeongbokgung en maken er een halve ronde omheen om te kijken of hier wat spannendere dingen gebeuren (op internet heb ik gelezen over martial arts op de rug van een paard...hoe gaaf is dat). Helaas is alles al potdicht. Dan maar weer rustig terugwandelen met een stop hier en daar. De stad is heerlijk om te beleven 's avonds. Morgen gaan we proberen eindelijk het verboden paleis binnen te komen en ik wil op zoek naar Koreaans worstelen. De winnaar schijnt een heel kalf mee naar huis te krijgen... We gaan het zien! Eindtune Bassie en Adriaan start. 'Dag vriendjes...en vriendinnetjes, Tot de volgende keer maar weer!'

Geplaatst door Theemp 5:23 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 12

Tour du Airco

sunny 30 °C

Hophop! Tijd om ons bed uit te gaan voor een volgeplande dag in Gyeongju. De mensen die mij kennen, geloven er waarschijnlijk niks van en dat klopt ook. We staan rustig op, we eten ons ontbijtje in het hotel (zat bij de prijs inbegrepen, geheel tegen de verwachting in) en dan gaan we pas op pad. Eerste stop; Tumuli park. Het is vandaag weer ontzettend heet; babies smelten en ijsjes krijgen spontaan een zonnesteek (of andersom). We lopen dus maar van schaduw naar schaduw. Het park is niet ver van ons hotel, de stad is sowieso niet zo groot. In het park zijn de grafheuvels van de Koreaanse koningen te bewonderen. Op zich stelt het van buiten niet heel veel voor, het is in feite een rare bobbel overdekt met gras (ik laat het aan jullie fantasieën over waar het op lijkt). Het park eromheen is echter prachtig. Slingerpaadjes lopen tussen de heuvels door, de bomen zijn keurig bijgewerkt en sommige staan nog in bloei. Het gras is heldergroen, wat mooi in contrast staat met het goudgeel van bepaalde bomen, of de roze bloemen. Een van de grafheuvels is opengewerkt, zodat je een soort dwarsdoorsnede ziet van de heuvel. Hier mag je heel on-Koreaans niet fotograferen. Op zich valt er ook niet veel te zien, het is een grote open ruimte met daarin een paar voorwerpen die met de koning begraven zijn. De heuvel zelf bestaat uit stenen en zand. Wij gaan eigenlijk alleen naar binnen voor de airco, een welkome verkoeling.
IMG_0477_1_.jpg
Na een uurtje in het park te hebben gewandeld, gaan we verder naar de volgende attractie. Koreanen komen inmiddels met busladingen vol aan. Zij nemen hun geschiedenis erg serieus en gaan alle sights dan ook af. Meestal per bus of per auto, maar Gyeongju is uniek in Korea dat het een fietspad en fietsenverhuur heeft. Van de eerste moet je niet al te veel voorstellen; de stoep is opgesplitst in een groen en een rood gedeelte, op het rode mag je fietsen. Wij lopen gewoon, iets wat we deze dag nog veel zullen doen. Tien minuutjes lopen staat midden op een groot grasveld de Cheomseongdae. Een sterren observatie toren uit de 7e eeuw na christus. Bijzondere aan de toren is dat de basis bestaat uit 12 stenen (de maanden), er 30 lagen zijn (de dagen in een maankalender) en er in totaal 365 stenen zijn gebruikt. Verder schijnen de markeringen ook nog sterrenstelsels aan te geven, maar dat gaat mijn kennis te boven. Voor Koreanen is de toren een must om mee op de foto te gaan, ons lijkt het vooral op een reusachtige steenoven voor pizza's .
IMG_0492.jpg
Terwijl wij hier in de brandende zon staan te kijken, komt er ook een Koreaanse verkoper voorbij fietsen. Hij zit helemaal onder de Koreaanse vlaggetjes die hij verkoopt en hij heeft een geluidsboxop zijn fiets die constant een irritant deuntje herhaalt. Ik overweeg op een gegeven moment zijn fiets op te kopen en te begraven onder een hele grote grafheuvel, om de omgeving te verlossen van het deuntje. Helaas ben ik niet zo kordaat ingesteld, dus laat ik het maar over me heenkomen. Gevolg; ik word morgen waarschijnlijk wakker met het deuntje in mijn hoofd.
We lopen verder. Er loopt eerst nog een geasfalteerde weg, maar op een gegeven moment gaan we over op een grindpaadje en zien we echte natuur. Brengt mij op een puntje van kritiek op Korea; de rubberen stoeptegelcultuur. We komen regelmatig rubberen stoeptegels tegen; niet alleen bij kinderspeelplaatsen, maar soms is gewoon de hele stoep van rubber. Je zou maar struikelen! Daarnaast zijn hellingen angstvallig afgeschermd met touwen en waarschuwingsbordjes, zijn grasveldjes afgezet met koorden en bordjes, worden oude bomen ondersteund met een stut onder de takken en zijn bomen zelfs gelabeld op soort. Het beschermen van de burger en het beheersen van de natuur gaat soms echt te ver hier. Gelukkig hebben de meeste Koreanen hier schijt aan.
Na een wandeling door het natuurpark, komen we uit bij een straatweg. Aan de overkant zien we Anapji pond; een vijfer die in de hoogtij dagen van het Silla rijk is aangelegd, met een paviljoen ernaast. De vijfer is zo gebouwd, dat het een weerspiegeling is van het toenmalige rijk. Daarnaast barst het van de Taoistische symbolismen, iets wat ons westerlingen meestal ontgaat. Wij komen gewoon voor een wandeling rond de vijver, deze straalt rust en vooral een beetje frisheid uit op deze hete dag. Daarnaast vinden we vlakbij de vijfer een (met airconditioning uitgeruste) informatiestand met een filmpje over de vijver en de functie in vroegere tijden. Mooi even een punt om wat uit te rusten.
IMG_0499_1_.jpg
Na wat uitgerust te zijn besluiten we naar het museum te lopen even verderop in de straat. Onze theorie; het heeft vast airconditioning. De hitte domineert een beetje onze plannen voor vandaag. Als we in de rij staan voor de kassa, maken we voor het eerst mee dat een (hele lelijke) Koreaanse vrouw probeert voor te dringen. Ze is ook zonnebank gebruind, dat hebben we nog niet eerder gezien hier. Waarschijnlijk OhOh Seoul types. Ze worden overigens direct terecht gewezen door de vrouw achter de kassa. Kaartje blijkt gratis te zijn vandaag, werkelijk nog vreemder dat ze proberen voor te dringen. Ik betwijfel ernstig of ze een kaartje wilde of dat het om iets anders ging, ze had werkelijk niks in een museum te zoeken. Goed, het museum zelf dan. Het is een moderne versie van een Koreaans paleis. Buiten hangt een reusachtige bel, genaamd de Emille bel. Mooi verhaal om kinderen bang te maken op zomerkamp: De bel werd gegoten in nagedachtenis van koning Seongdok. De bel moest de grootste bel worden van het hele land (wat het ook is). Echter, toen de bel af was, kwam er met geen mogelijkheid geen geluid uit. De legende gaat dat de bel gesmolten werd en opnieuw werd gegoten, echter dit keer met het lichaam van een jong meisje erin. Elke keer als je de bel nu hoort luiden, kan je haar nog om haar moeder horen roepen.... Ik heb de bel horen luiden, maar ik hoorde er om eerlijk te zijn geen kind in. Jullie kunnen dus rustig gaan slapen kinderen.
Het museum bevat wat kunstvoorwerpen uit het silla tijdperk, een mooie maquette van hoe de stad eruit moet hebben gezien en heel veel standbeelden en gravures van buddha's. Er zitten absoluut een paar kunstwerken tussen, maar voor ons verder niet heel interessant. Museum is ook vooral gericht op Koreanen, de teksten in het Engels zijn op zijn zachtst gezegd sumier. De airco van het museum valt overigens van harte aan te bevelen, ook hier was het weer lekker koel.
In de schaduw van het museum eten we wat en drinken we heel veel, uit een drinkmachine van Lotte (waar ik eergisteren over schreef). Ik moet eerlijk toegeven, hun sapjes zijn goedkoop en lekker. Ook ik moet wat dat betreft misschien mijn ziel aan Lotte verkopen. Daar staat wel tegenover dat hun immitatie Pocky niet lekker is. Voor degenen die het niet weten, Pocky is een Japans koekje in de vorm van een staafje, bedekt met chocolade. Iets waar ik inmiddels een paar doosjes van leeg heb gegeten.
We overleggen wat we verder gaan doen en besluiten richting Mount Namsan te lopen. Een heuvel van 500m hoog, buiten de stad. Op de heuvel schijnen ook weer erg veel tempels, buddha's en oude woonhuizen te zien te zijn. We komen wandelend een aardig eind, maar op een gegeven moment houdt de stoep/fietspad op. Er loopt alleen nog een autoweg. We proberen nog een pad door de rijstvelden, helaas zonder resultaat. De berg valt van onze positie alleen te bereiken per bus. Iets waar we na de busrit van gisteren absoluut geen zin in hebben. We besluiten te genieten van het uitzicht wat we nu hebben en wandelen uiteindelijk terug.
IMG_0503_1_.jpg
We zijn een aardig eind van ons hotel verwijderd en moeten nog helemaal teruglopen. Er valt nog enorm veel te zien in de omgeving, maar het wordt gewoon simpelweg wat te veel voor 1 dag. Het is ook te warm om in de brandende zon te blijven lopen. We wandelen het hele stuk terug en nemen nog een uitgebreide rustpauze in het park rond de Cheomseongdae. We zitten onder een paar prachtige bomen met achter ons een klaterend (keurig aangelegd en afgezet) beekje. Voor ons zien we de groene velden met de grafheuvels. Een heerlijk zen moment.
Na een verfrissend bad in het hotel gaan we op jacht naar avondeten. Het stadje hier stelt wat dat betreft niet veel voor en we besluiten een andere kant op te lopen dan gisteren. We lopen door het love motel gebied (waar het hier van barst) en vinden uiteindelijk een eenvoudig zaakje die Koreaans gebarbequeede kip aanbiedt. Dat slaan wij niet af. We bestellen 2 schotels, waarvoor we nog raar aangekeken worden. In Korea zijn menukaarten namelijk berekend op dat er altijd 2 personen eten. Alleen eten is not-done hier, eten is om te delen. Wij delen onze 2 kipschotels (alhoewel Sharon iets harder haar best doet dan ik). De kip is heerlijk en wordt hier ook nog voor het grootste deel gebruikt. Dus geen water geïnjecteerde kippenborstjes, maar een in stukken gehakt skelet met echte kip. Al met al een lekker drukke dag en veel gezien. Morgen weer terug naar Seoul, het einde komt nu in zicht!
IMG_0508_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 4:51 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 11

"het gaat niet om de bestemming, maar om de reis ernaartoe" NOT!

sunny 29 °C

Laatste dag in Busan is aangebroken, vandaag reizen we door naar 'de groene diamant van de Koreaanse toeristenkroon', Gyeongju. Even een opfrisser, Gyeongju was de voormalige hoofdstad van het Silla rijk, een van de 3 koninkrijken die over Korea heersten en uiteindelijk de andere 2 zou veroveren. De aanwezigheid van dit rijk zie je in de omgeving in de vorm van grafheuvels, tempels en forten. Daarnaast (en misschien wel belangrijker is Gyeongju omringd door fantastische natuur. Voor zowel de historie nerds als de natuurfreaks dus een mooie plek om heen te gaan. Ook weer een hele afwisseling met de wereldstad Busan.
Goed, eerst maar eens Busan uit zien te komen en op weg te gaan naar het treinstation. Deze is een uur reizen van ons hotel verwijderd, we zitten dus direct weer een uur onder de grond (metro). De metro hier blijft me postief verbazen, het is makkelijk navigeren en alles is zo schoon. Ik heb nog geen een stukje grafitti in de 100en kilometers tunnels gezien. Daarnaast blijven de muziekstukken om de metro aan te kondigen komisch. Het is alleen een beetje jammer dat de mensheid na zich 10.000en jaren geleden uit de grotten te hebben geworsteld, er straks weer het grootste deel van de dag in doorbrengt. De gelaagde stad heeft waarschijnlijk de toekomst.
Genoeg gefilosofeerd, we komen aan bij het treinstation. Wij gaan reizen met de zogenaamde KTX; dit is een soort van TGV of bullet train. Gyeongju ligt ongeveer 100 kilometer ten noorden van Busan, de rit duurt nog geen half uur. Eerst moeten we echter nog heel lang wachten op het station. Ik had voor de zekerheid maar besloten bijtijds naar het station te gaan. De reis verliep echter dusdanig soepel dat we 2 uur te wachten hebben. Het station is mooi (heel veel marmer, super glimmende vloeren) maar heeft wel een gebrek aan zitplek. Gelukkig vinden we nog een of andere verhoging waar we op kunnen zitten en brengen de 2 uur lezend en mensen kijkend door. Er zijn opvallend veel marine mensen op de been, waarschijnlijk de eerste tekenen van Chuseok; op verlof naar huis. Al die militairen helpen ons ook herinneren dat Korea in feite nog steeds een land in oorlog is. Eigenlijk zijn die tekenen overal, maar de mensen hier negeren dat. Zo zijn er overal bordjes die naar de dichtstbijzijnde schuilkelder verwijzen, dienen metro stations vaak als onderkomen hiervoor en zie je in de metro stations dan ook kasten vol gasmaskers en instructies hoe deze te gebruiken. Daarnaast geldt hier ook nog de dienstplicht, en zie je regelmatig jonge puistenkoppen in uniform rondlopen. Bepaald geen watjes, de training schijnt erg zwaar te zien Je voorbereiden en voor de rest negeren lijkt echter de methode van de Koreanen om er met dit alles om te gaan. Je kan ook weinig anders met een buurman die je constant bedreigt, maar op wat kleine incidenten na al 60 jaar niks heeft gedaan.
Eindelijk mogen we aan boord van de trein, een uiterst comfortabele versie van de Thalys, maar dan uiteraard vol met beeldschermen en overal gratis Wifi. Dat laatst is overal in Korea, er zijn maar weinig plekken waar je niet kan inloggen via een open wifi. De ene keer krijg je toegang in ruil voor het kijken naar een advertentie, een andere keer is het een betaalde service. De firma Olleh biedt door het hele land supersnel wifi aan, in de meeste winkeltjes kan je een kaart met toegangscode kopen. Koreanen hebben het nodig ook; de mobieltjes draaien hier overuren met het streamen van tv-series, drama-series, games en youtube.
We zoeven ondertussen met hoge snelheid door alle heuvels heen en tussen de rijstvelden door. De omgeving hier is prachtig. Binnen een half uur staan we zoals beloofd op het station van Gyeongju. Klein probleempje; het ligt 10 kilometer buiten de stad. Tijd om met hulp van wat dames van de toeristen informatie op zoek te gaan naar een bus. De berichten zijn nogal tegenstrijdig; de ene zegt bus x en de ander bus y. Als we in bus x willen stappen, wijst een oud mannetje heel hard naar bus y. Bij bus y aangekomen verwijst de ticket dame ons weer naar bus x. Tijd om ons eigen plan te trekken en de borden te ontcijferen. Gelukkig kan ik nu wat tekens lezen en met behulp van de locals vinden we uiteindelijk de juiste busroute (uiteindelijk blijken alle bussen op 3 na naar Gyeongju centrum te rijden). We stappen in bij een chauffeur die er kennelijk geen zin in heeft. Met wat moeite kom ik achter de prijs (minder dan een euro pp) en nog eer ik kan uitpraten stampt hij al op het gas. Sharon schiet maar haar 20kg koffer op wieltjes de hele bus door. Gelukkig staat een meisje voor haar op zodat ze kan zitten. Ik wikkel me vast om een paal en hoop er maar het beste van. Wij moeten er uit bij de terminal, maar het grootste deel van de berichten wordt omgeroepen in het Koreaans. Ook wordt de bus drukker en drukker. Het begint een beetje op India te lijken, uiteindelijk staan we met een grote groep Koreanen in de bus gepropt en gaat de chauffeur zo aggressief mogelijk het verkeer te lijf. Het verkeer staat ook nog eens constant vast, dus er is veel toeteren en voorrang afdwingen bij nodig. Niet de meest prettige reis als je ingeklemd staat tussen allerlei Koreanen. Naast me staat een gast van in de 20 in zijn eigen wereldje met mobiel en oordopjes. Rechts van me zit een 70 jarig vrouwtje die haar gebit bijna verliest op de grond. Voor me staan een paar kwebbelende schoolmeisjes en schuin van me staan een paar vrouwen die allerlei zakken met groenten bij zich hebben. Wij hebben ondertussen geen idee meer waar we zijn en wachten dan maar af tot we een herkenningspunt tegenkomen. Ik pak alle kaarten er bij die ik heb, maar niks is bekend. Na een ronde van ruim een uur om de hele stad, komen we eindelijk een punt van herkenning tegen; de universiteit. Vanaf daar weet ik eindelijk te bepalen op de kaart waar we zijn. De bus is inmiddels vol met studenten met koffers die voor Chuseok op pad gaan naar hun families en het verkeer is een puinhoop. Op een gegeven moment zeg ik tegen Sharon: we gaan er de volgende halte uit, desnoods lopen we de rest. Dat doen we en zodra we uitstappen staan we plots oog in oog met ons hotel. Vanavond maar even naar het casino om wat geld te verdienen met al mijn goede gokken! Zonder gekheid, we zijn kapot na uiteindelijk bijna 2 uur in de lokale bus te hebben gezeten. We zijn dit punt ruim een uur geleden al aan de andere kant van de straat gepasseerd, maar hebben het toen niet gezien of gehoord door de drukte. Als we nog langer hadden gezeten, waren we terug bij het treinstation.
Het hotel blijkt een aangename meevaller. De meeste hotels zijn hier oud en vervallen, of love motels. De laatste zijn vaak erg luxe uitgerust met jaccuzis op de kamer etc, maar zijn vooral gericht op een paar uur durende pleziertjes voor stelletjes die om wat voor reden dan ook thuis geen sex kunnen hebben. Op de gok (ja, alweer) heb ik uiteindelijk gekozen voor een hotel zonder internet ratings en vage foto's. Aangekomen blijkt het een splinternieuw 4-sterren hotel. Op de ruime kamer bevindt zich een badkamer met wc met massagestraal (die Sharon nog even recht in haar gezicht spuit omdat ze op het verkeerde knopje drukt), een ligbad en een stortdouche. De kamer bevat verder een bed, een reusachtige flatscreen (dat is normaal in Korea, onze vorige kamer bestond meer uit tv dan uit muur) en als pronkstuk; een massagestoel. Dat is een aangename verrassing na de beulende reis. We komen dan ook weer snel tot onze zinnen.
Goed, Gyoengju zelf dan. Het is al avond als we eindelijk de straat op kunnen, maar we hebben er al een mooie rondrit op zitten. De stad stelt zeer weinig voor, vergelijk het met Den Helder. De natuur er omheen is prachtig. Overal groene heuvels en rijstvelden en in de stadsparken de beroemde grafheuvels. Deze gaan we morgen bezichtigen. Voor nu, etentstijd. We hebben gehoord dat er hier een lokaal gerecht genaamd Ssambap is. Eigenlijk is dit een soort Kimchi in het kwadraat; het is een tafel vol met bijgerechtjes. We vinden een zeer klein lokaal tentje, waar we vriendelijk worden ontvangen door een paar oude vrouwtjes. We moeten voor het eerst wel gehurkt eten, er zijn alleen klassieke Koreaanse knieltafeltjes (en uiteraard geen schoenen aan!). Mijn Europese gewrichten piepen en kraken, maar het is het waard. Eerst krijgen we een gasbrandertje met daarop stukken vlees die langzaam in een bouillon worden klaargestoofd, daarnaast ruim 20 bakjes met allerlei gerechten. De meeste zijn verscheidene groenten in zuur en/of pepers, maar daarnaast liggen er ook een soort omeletten, mini-eitjes, krabbetjes die je met de schil kan eten, naaldvisjes en nog veel meer. Onderstaande foto biedt een klein overzicht. Na een avondwandeling langs de grafheuvels is het dan alweer tijd om terug te gaan naar het hotel, tijd voor een stuk welverdiende rust.
IMG_0475_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 5:03 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 10

Het kwaad in winkelvorm, de PSY cd en de haai

sunny 26 °C

Onze eerste volle dag in Busan. Gisteren was al een aardige kennismaking en we zien er naar uit om de dag in de stad door te brengen. Uiteraard beginnen we zeer ontspannen; uurtje of 9 ons bed uit en rond een uurtje of 11 op naar de lokale Starbucks voor een soy green tea latte (ik hoop dat je deze in NL hebt Starbucks, dan heb je er een vaste klant bij!). Als je zegt; "Starbucks?! Dat is toch niet Koreaans". Dan zal ik je antwoorden dat dit toch echt wel het geval is. Ik heb in het deel over Seoul al wat over de 100en koffie winkels gesproken en hoe meer ik er vind, hoe meer ik begrijp dat dit kopieën zijn van de Starbucks en een poging de koffie cultuur in Korea te brengen. In winkelgebieden vind je daardoor om de 100 meter wel een koffiezaak, meestal goed bevolkt door de Koreaanse jeugd. Ander ding wat ons hier opvalt, er zijn een stuk meer niet-Koreanen. Dit heeft bovendien een positief effect op het Engels. het meeste Koreaanse winkelpersoneel spreekt hier in ieder geval een paar woorden Engels (een zeldzaamheid op Jeju). Busan is dan ook een grote havenstad. Op de straten barst het van de Russische matrozen. Hier in Haeundae bevindt zich het zakelijke publiek plus de surf dudes die voor het strand komen. In ieder geval worden we nu iets minder raar aangekeken dan eerder op onze reis.
Goed, onze reisplannen. Een vriendin van ons heeft ons dringend verzocht een CD te kopen van PSY (de Koreaanse rapper bekend van Gangnam Style) en dat wordt onze eerste missie van vandaag. Voor ons een mooie kans om de winkelcentra hier te bekijken. Op de metro route hebben we al een halte gezien waar er een paar grote malls waren, dat wordt dus onze eerste bestemming voor vandaag. Ik zal beginnen met de Lotte mall, ook onze eerste winkel van de dag. Het complex is een soort bijenkorf, maar dan 10 verdiepingen hoog. Voor een man bevat het alles wat je aan deze wereld kan haten, voor een vrouw is het een paradijs. Het bevat diverse verdiepingen designer kleding, designer handtassen, juwelen, spa's, speciale baby afdeling en meerdere restaurants. Uiteraard is er ook wel een kleine verdieping met mannenkleding, maar aan het publiek te zien is dit sterk gericht op vrouwen. Sterker nog; Lotte is naast een warenhuis ook een hotelketen. Deze combineren ze ook vaak in hetzelfde gebouw. Je kan dus luxe overnachten (Lotte hotels zijn meestal 5 sterren) en direct de volgende ochtend met de lift naar beneden om te beginnen met shoppen. Ben je het shoppen zat? Ga je lekker naar de spa in hetzelfde gebouw om je te laten verwennen. Honger? Eet in een van de vele restaurants? Vervelende echtgenoot? Stuur hem naar de golf club in dezelfde wolkenkrabber. Eigenlijk hoef je het hotel niet meer uit en dat doen dan ook veel vrouwen niet. Er komen veel Japanse en Chinese vrouwen om al hun geld uit te geven aan de wereld van Lotte. Vaak zijn het ook niet de meest knappe vrouwen (je moet vooral rijk zijn), maar je herkent ze aan het overstylede haar, de designerkleding, handtas en make-up. Ik herinner me dan altijd een van mijn eigen wijze gezegden; van een varken kan je geen zwaan maken. Hieronder een foto van de megalomane Trevi-achtige fontein in het winkelcomplex.
IMG_0396_1_.jpg
Goed, we gingen binnen omwille van de PSY cd, maar die vonden we niet. Naast de Lotte is echter nog een andere shopping mall, die nog hoger is (14 verdiepingen maar liefst, met interne spa en bioscoop en dinosauruspark op het dakterras). Voor we binnen gaan worden we geïnterviewd door een aardig meisje van de lokale radio (heeft toevallig een jaar in Maastricht gestudeerd). Wat we gaan doen voor Chuseok in Korea. We zijn dus al lokaal bekend. Na een praatje te hebben gemaakt is het tijd om onze queste te vervolgen en het winkelcentrum binnen te lopen. Hier van hetzelfde laken een pak. Een enorme hoop kleding, kleding en designerkleding, plus een enorme supermarkt op de begane grond. Verder een of andere clinic en een speciale school om kleine kinderen voor te bereiden op school (targetgroep; peuters). Op de 8e verdieping is een soort van dinosauruspark op een buitenterras. Dit geeft ons wel mooi de kans om een paar foto's te maken van de skyline van Busan. Alleen nog steeds geen PSY cd.
IMG_0399_1_.jpg
De shopping malls zijn welliswaar gaaf, maar we schieten er niks mee op. Tijd om een volgende halte van de metro te proberen, ook hier zijn shopping malls. Hier komt Sharon vast te staan bij de poortjes, haar kaart doet het plots niet meer. Gelukkig komt een Koreaan toesnellen die haar bevrijd met zijn eigen kaart en daarna ons gebied te wachten. We zien hem van de ene automaat na de andere rennen (geen kleine prestatie met zijn gewicht), uiteindelijk komt hij met een nieuwe pas terug. De pas is defect, maar hij heeft van zijn eigen geld een nieuwe voor Sharon gekocht. Weer een voorbeeld van hoe Koreanen hun uiterste best doen om ons te helpen. De halte uitgelopen, staan we bij een kaart te zoeken naar de dichtstbijzijnde winkels. Een vriendelijke beambte van de metro vraagt ons wat we zoeken en legt vervolgens in gebrekkig Engels uit dat we CDs waarschijnlijk nog wel in een boekenwinkel kunnen vinden. Muziekwinkels lijken hier niet (meer) te bestaan (toekomst voor Nederland?). Op naar een ander station, want uiteraard is er geen boekenwinkel bij deze halte. Na enig zoeken vinden we een boekenwinkel en gaan driftig op zoek. Helaas is het Koreaanse alfabet anders en zijn dus de CDs anders geschikt. In de 100en CDs vinden we dan ook geen CD van PSY. De winkelbediende blijkt echter Engels te spreken en hij helpt ons uitstekend verder. Eerst checkt hij het computersysteem, maar ze hebben geen PSY op voorraad. Vervolgens vraag ik naar een andere winkel en hij verwijst ons naar een grotere boekenwinkel verderop. Op zijn smartphone legt hij ons de route uit. De straat ernaar toe is vrij interessant. Naast de gewone straat, loopt direct parallel onder de straat een ondergrondse winkelstraat van in ieder geval ruim een kilometer lang. Het is merkwaardig om te zien hoeveel tijd je in een grote Koreaanse stad eigenlijk ondergronds doorbrengt. Het is ook nog eens een stuk aangenamer; hier is airco (en in de winter verwarming) terwijl je op straat blootegesteld bent aan de elementen en het drukke verkeer. Goed, 10 minuten lopen verder vinden we de boekenwinkel. We vragen het dit keer maar direct aan de bediende en ze helpt ons naar de juiste stelling. En ja hoor, daar staat hij dan! De originele CD van PSY Gangnam style. Het hoesje is ook dusdanig anders dan van een normale CD dat wij deze nooit hadden teruggevonden...
Missie voltooid, we mogen de toerist weer uithangen. We vertrekken naar Busan Station, waar we even stoppen voor een green tea latte (ja, ik ben een junk) in de Angel-in-us Coffee. Smaakt prima, het is een goede Starbucks kopie. Verfrist besluiten we een wandeling te maken naar de Busan tower, een soort Euromast bovenop een van de heuvels van Busan. We lopen langs de drukke haven en door de nauwe straatjes vlak bij de berg. Daarna wacht ons nog een stijle klim naarboven via een scheve trap. Eenmaal bovengekomen blijkt dat er aan de andere kant een roltrap was, maar goed. De toren van Busan is oud en lelijk, de heuvel zelf is echter wel mooi. Er is een prachtig park en een klein tempeltje. Daarnaast zijn overal bankjes en uitkijkplatformen. Een deel van de bankjes wordt bezet door oude mannetjes die fanatiek een of ander bordspel tegen elkaar spelen (iets met hexagonale witte stenen). Verderop staat een ander mannetje yoga oefeningen te doen en nog verderop zitten er een paar te mediteren. Daar tussendoor lopen toeristen. Rondom de toren zelf zijn allemaal hartvormige bankjes neergezet en de hekken zitten vol met hartjes met wensen van stelletjes. Een romantische plek waar we samen van de zonsondergang kunnen genieten.
IMG_0410_1_.jpg
De zon gaat onder, tijd om terug te racen naar Haeundae, een goede 50 minuten per metro. Sharon wil nog graag naar het zeeaquarium wat aan het strand is gevestigd. Deze sluit gelukkig pas om 20u, wij staan om 19u voor de deur en hebben het museum voor onszelf. Met de roltrap zak je onder passende geluiden af in een blauwe tunnel die de zee moet voorstellen, om vervolgens een 10tal meters lager de aquariums te bewonderen. Ze hebben best wel een grote diversiteit, van schildpadden tot zee-otters, van kwallen tot haaien. De kwallen zijn erg magisch om naar te kijken, net alsof je onder de drugs zit. Ze hebben nog eens extra aan dit effect bijgedragen door de bak constant van kleur te laten veranderen. Verder valt het mij op hoe vaak vissen moeten lachen. Is het diepzeeleven werkelijk zo grappig?
IMG_0415_1_.jpg
Hoogtepunt is een enorm aquarium waar je met 2 tunnels onderdoor loopt. In het aquarium zwemmen diverse haaien, pijlstaartroggen en zeeschildpadden. Ook een dolfijn achtige vis mag niet ontbreken. Je kan de vissen van zeer dichtbij bekijken en levert een paar mooie plaatjes op.
IMG_0463_1_.jpg
Voordat jullie het vragen; ja we hebben ook Nemo gevonden. Eigenlijk vrij simpel, zoek gewoon naar de tank met het bijschrift clownfish.
IMG_0441_1_.jpg
Na het aquarium hebben we flinke honger en besluiten we om in het nabijgelegen Amerikaanse steak-house TGI Friday (thank god it's friday) te gaan eten. Normaal niet mijn eerste keuze, maar een steak gaat er nu best in. Uiteindelijk bestellen we echter beiden een reuze hamburger, met daarbij uiteraard wat rijst. Na al het gezonde Koreaanse eten en de pepers, is dit mooi een kans om weer wat gewicht terug te winnen.
IMG_0470_1_.jpg
Na het eten gaan we lekker nog naat het nabijgelegen strand om te kijken of er nog artiesten spelen. De jongen van gisteren staat er weer. Hij speelt fluit, schelpfluit, minischelpfluit, fagot en saxofoon. Op de achtergrond wordt er ondertussen wat vuurwerk afgestoken. Het is een magische avond en we genieten weer met volle teugen. Morgen nemen we afscheid van Busan en vertrekken we per trein naar Gyeongju.

Geplaatst door Theemp 7:04 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 14) Pagina [1] 2 3 »