Een Travellerspoint blog

Dag 9

Een Koreaan die wil slapen gaan, laat alle lichten aan???

sunny 29 °C

Er moet mij iets van het hart. Wij reizen nu 9 dagen door Korea en we zijn in meerdere hotels/pensions geweest. Ons respect voor de Koreaanse technologie is groot...de nieuwste telefoons, overal flatscreen tvs, interactieve schermen, levensgrote reclame schermen etc... Maar! Er is iets wat mij bevreemd. Ik noem het "het dilemma van het licht". Voordat ik jullie lezers verlies, zal ik uitweiden wat mijn probleem is. Tot op heden in elk onderkomen waar we zijn geweest in Korea (3 in totaal) hebben we een probleem. Het probleem ontstaat wanneer we naar bed gaan. In Nederland doe je dan de lichten uit en je bedlampje aan. Hier...bestaat er geen bedlampje. Je licht in bed en je centrale bediening voor licht en airco via next gen touch screen interface zit aan de andere kan van je kamer. Hoe doe je het licht dan uit?! Als je eerst het licht uitdoet, kom je in de vreemde kamer in het donker niet meer in bed. Als je eerst naar bed gaat, blijft het licht branden. We hebben gezocht, maar in de hoop afstandsbedieningen zit tot op heden nog steeds geen een voor de lichten. Onze oplossing is het licht uitdoen en met een zaklamp naar bed. Maar hoe kan dit nou de juiste oplossing zijn in een land vol high-tech oplossingen?! Hebben Koreanen werkelijk nog niet het lichtknopje (of afstandsbediening) naast het bed uitgevonden?! Een pijnlijk gemis. Om vast op de zaken vooruit te lopen, vandaag troffen we in ons hotel in Busan naast de centrale lichtbediening (2 meter van het bed) een zaklamp aan, die aan de muur hing. Eindelijk! Dacht ik.... tot ik er achter kwam dat de zaklamp alleen uit te zetten viel door terug te hangen in de houder of de batterij eruit te slopen. Is er dan geeneen Koreaan die dit probleem ziet, of missen wij wat?! Ik zie hier een gat in de markt voor afstandsbedieningen voor het licht. Ik houd jullie op de hoogte van de verdere hotels.
Goed. Na deze klacht tijd voor de gebeurtenissen van de dag. We staan voor ons doen vroeg op, 9u (voor je commentaar geeft vanuit NL, dat is 2u Nederlandse tijd!). Tijd om onze koffers te pakken en op te ruimen, we reizen vandaag door naar Busan. Tussen de deur vinden we een lief briefje van Mae, de eigenaresse van het pension. Zij moest vandaag naar de kerk en kon daarom niet persoonlijk afscheid van ons nemen. Vandaar een lief briefje. De huishoudster regelt een taxi voor ons en voor we het weten staan we in de brandende zon te wachten op de bus naar het vliegveld. Een of andere Koreaanse Kenau helpt ons aan de ticket (no bags inside!!!) en na een kwartier wachten is het op naar Jeju Airport. Weer is fantastisch vandaag; geen wolk te bekennen en de thermometer tikt in de ochtend al 28 graden aan. Op het vliegveld aangekomen beleven we weinig; het valt alleen op hoeveel mandarijnen er worden meegenomen door de Koreanen. 1 op de 2 loopt met een doos mandarijnenen door de douane. Na deze de afgelopen dagen geproefd te hebben, moet ik ze wel gelijk geven. De mandarijnen hier zijn heerlijk zoet.
In het vliegtuig zijn we uiteraard de enige niet-Koreanen. We vliegen met Air Busan en hebben het idee dat de stewardessen speciaal voor ons Engels proberen te praten. Erg lief, maar niet noodzakelijk, we verstaan hun Engels toch niet echt. Bij de veiligheidsinstructies geven ze het ook op; in het Engels krijgen we te horen dat als we geïnteresseerd zijn in onze veiligheid, we onze flyer maar moeten lezen. Prima; neerstorten met dit weer gebeurt toch niet. Daarnaast is de vlucht vrij kort; binnen een uur zouden we al weer op Busan moeten landen. De vlucht is prachtig, door het raam kan ik alles mooi volgen. De zee licht vol kleine rotseilandjes. We merken dat we Busan naderen, doordat we tussen alle eilandjes containerschepen zien varen. Uiteindelijk zien we een deel van Busan zelf; de container overslag en de enorme waterdelta vol met boerenvelden (ik wed koolvelden voor alle kimchi bladeren). Busan luchthaven stelt weinig voor; er is geen enkele check-in en de bagageband komt direct van buiten. Daarna is het zoeken hoe we verder komen. De luchthaven ligt namelijk 15km buiten de stad. We vinden na enig zoeken de trein (uiteraard bestuurd door robots) die ons verder de stad in brengt. Dit biedt ook de eerste blik op de stad zelf. Wolkenkrabbers en woontorens zijn hier tegen prachtige bergen opgebouwd. Dit alles wordt begrensd door de zee. De hele kust lijkt te bestaan uit wolkenkrabbers en bergen, een merkwaardige mix tussen natuur en high tech. De trein zet ons af en al snel vinden we het metro netwerk van Busan. Onze tocht gaat wel lang duren, ons hotel staat in Haeundae (net als de Hyundai). De metro kost iets meer tijd om uit te vogelen dan die in Seoul, maar uiteindelijk lukt het ons. Tijd voor een high-five, want we verslaan hiermee alle toeristen die vanaf de luchthaven een taxi nemen. Na een ruim 40 minuten durende metro rit, komen we boven in Haeundae. Dit is een van de meest populaire gebieden van Busan, wat veroorzaakt wordt doordat hier een strand is. Ik denk dat het nog het meest te vergelijken valt met Miami; hoogbouw en hotels tot aan het strand met een prachtige boulevard om langs te wandelen. Het strands zelf is overigens maar 2km lang. Er hangt hier een relaxte sfeer van surfers en toeristen, van de laatste zien we eindelijk ook bijzonder veel niet-Koreanen. Grootste deel bestaat overigens uit Russen en Amerikanen (mede verklaard door de zeevaart en de legerbasis). Ons hotel vinden we na enig zoeken, nog geen 100 meter van het strand verwijderd. Kamer is keurig en het personeel spreekt wonderbaarlijk genoeg Engels.
Na een korte stop is het tijd om onze omgeving te verkennen. Zoals gezegd zitten we vlak bij het strand, dus dit zou normaal gesproken onze eerste stop worden. We zijn echter hard op zoek naar een geldautomaat die onze creditcard accepteert. Dit is een groot probleem in Korea. Je bankpas wordt sowieso niet geaccepteerd, je creditcard maar in een klein gedeelte. Dit maakt het keer op keer spannend of we een bank weten te vinden met een automaat die onze pas accepteert. Vandaag was het extra spannend, omdat het hotel een storing had met de credit card en alles dus cash afgerekend moest worden...gelukkig vonden we na een tocht van 30 minuten een werkende geldmachine.
Het strand is prachtig. Omsloten door wolkenkrabbers met een kleine promenade die langs het strand loopt, is dit een fantastische plek om mensen te kijken en wat foto's te nemen van de skyline. Onder het wandelen worden we nog aangesproken door een Koreaanse evangelist. Ook toeristen vormen tegenwoordig een doelwit voor zijn praatjes. Aangezien het een van de weinige Koreanen is die goed Engels spreekt, blijven we ruim 10 minuten met hem praten. Hij kent in ieder geval Guus Hiddink! Dan ben je mijn tijd meer dan waard.
IMG_0382_1_.jpg
Na een wandeling van ruim een uur langs het strand en door Haeundae is het tijd om op zoek te gaan naar eten. Sharon heeft wat last van haar maag; gek genoeg niet van alle pepers die ik haar verplicht om op te eten, maar van een snack die ze zelf heeft uitgekozen op de luchthaven (gefrituurd varkenslap met kaas). Daarom eten we licht. We vinden uiteindelijk een klein tentje die een soort van noedelsoepen serveert. Sharon neemt een koude noedelsoep met komkommer, varkenslapje en ei, ik neem een soort noedelsoep waar botten met vlees in zitten. Beide smaken prima, uiteraard krijgen we de inmiddels beruchte kimchi als bijgerecht geserveerd. Ik betrap me er op dat ik bij eten wat niet gepeperd is, nu al kimchi ga toevoegen om het pittiger te maken. Een slechte gewoonte, maar een goed teken dat de pepers beginnen te wennen.
IMG_0389_1_.jpg
Na onze maaltijd lijkt het mij een leuk idee om een strandwandeling te maken bij nacht. Wat blijkt; langd de boulevard zetten artiesten hun muziekinstrumenten op en gaan 's avonds spelen. Rechts van ons is een jongen bezig die diverse blaasinstrumenten kan bespelen (fluit, saxofoon en een blaasorgel), links van ons is een groepje bezig die popliedjes ten gehore brengt. Wij genieten, het is heerlijk druk en de muziek golft over het strand. De neonverlichting van de gobouwen draagt extra bij aan de sfeer. Een prachtige avond.
IMG_0392_1_.jpg
Na een tijdje wordt het wat fris en lopen we terug naar ons hotel. Onderweg komen we echter een gezellige bar tegen. Reden te meer om eens lekker Koreaanse stijl door te zakken. Koreanen hebben de gave om alles in drank om te toveren en het rijkelijk te schenken. Zo bevat mijn rum/cola meer wiskey (ja, dat halen ze dan wel weer door elkaar) dan cola. Is geen ramp, ik drink het tenslotte niet om de cola. We hebben nog een heerlijke gezellige avond en lopen uiteindelijk voldaan terug naar het hotel. Busan is tot op heden een aangename verrassing!

Geplaatst door Theemp 7:05 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 8

Rustdag

rain 24 °C

Net als in de tour de france is er op een gegeven moment een rustdag. Deze hadden we vandaag. Mede veroorzaakt door het weer, het heeft hier tot begin van de avond gehoosd. Mooie kans om weer wat Nederlandse tv in te halen, wat te lezen en voor mij kans om het Koreaanse alfabet te leren (deels succesvol zover, weer een zinloze vaardigheid om straks om mijn cv te vermelden). Daarnaast hebben we het vervolg van de reis vast gepland. naar aanleiding van het nintendo ds translator vrouwtje uit Seoul. Vanaf de 18e begint in Korea namelijk Chuseok. Ik had eigenlijk gepland dat te missen, maar kennelijk volgt het begin de maankalender en niet de fatsoenlijke degelijke kalender van ons Europeanen. Ach ja...er staan wel een hoop activiteiten gepland. probleem is dat het hele land aan het reizen gaat. Kort wat informatie over Chuseok; nintendo-ds-translator-vrouwtje noemde dit de Koreaanse thanksgiving. De Koreanen komen bij elkaar met hun families, om hun voorouders te danken voor de oogst van het jaar. Een traditie die nog stamt uit de tijd dat Koreanen voor het grootste deel allemaal boeren waren, vergelijkbaar met de oogstfeesten in Europa. Koreanen gaan dus op reis naar hun geboorteplaats en aangezien een kwart van de bevolking in Seoul woont, kan je nagaan dat dit nogal wat drukte gaat opleveren in het openbaar vervoer en op de wegen. Wij vliegen de 21e uit Seoul terug naar Nederland, dus zaak om ruim voor die tijd in Seoul te zijn.
Kort maar onze reisplannen voor het vervolg van de reis. Morgen vliegen we vanuit Jeju naar Busan, een van de grootste havens van Azië en de tweede stad van Korea (8 miljoen mensen dacht ik). Ik weet er nog weinig van, behalve dat je er levende octopus kan eten....(klik hier en eet smakelijk ^_^). Ik hoor bepaalde personen in Nederland wel eens zeggen "vis moet je lekker laten zwemmen", ik denk dus dat ze dit bedoelen; levend opeten. Ik weet nog niet of ik dat ga doen, maar het is in ieder geval een leuk vooruitzicht. We gaan zeker op de vismarkt kijken, volgens mijn reisgids "arguably the most smelly place in the world". Voor wie nu baalt dat hij/zij dit niet kan ruiken, hebben we vandaag wat in de winkel gevonden. Wat dacht je van nootjes met gedroogde vis? Het zijn een soort sardientjes die we ook al eens eerder hier in de kimchi hadden. Ze smaken lekker hartig, alleen de geur is vrij heftig.
IMG_0379_1_.jpg
Na 2 dagen Busan gaan we met de hogesnelheidstrein naar Gyeongju, oude hoofdstad van het voormalige Silla Koninkrijk. Hier schijnt natuur (er liggen 2 nationale parken dichtbij) gecombineerd te zijn met oude grafheuvels en een aantal tempels. Daarnaast is de stad redelijk uniek voor Koreaanse begrippen; om te voorkomen dat in de economische hoogtijdagen de stad te veel zou groeien, heeft de toenmalige dictator verboden boven bepaalde hoogtes te bouwen en moest elk huis verplicht een traditioneel Hanok dak hebben. Ook in Gyeongju blijven we 2 dagen, daarna gaan we met de trein door naar Seoul. Plaatsen hebben we reeds online gereserveerd, de rest van de vakantie komen we dan zorgeloos door!
Tot slot, we hebben vandaag natuurlijk wel gegeten en voor de foodies onder jullie wil ik natuurlijk niet onthouden wat het is geweest. Sharon wilde vandaag graag kip eten (op een eiland vol vis en varkens) en uiteindelijk hebben we een klein tentje gevonden. De kip was vrij pittig, maar erg smakelijk. Verrassend genoeg zat er ook een soort pindasaus bij...Daarnaast heb ik ook even een sfeerfoto gemaakt van de tentjes. Jullie hebben de afgelopen dagen veel gehoord over de huiskamer stijl, maar hieronder kunnen jullie het zelf zien. We zijn in nog geen enkel eettentje geweest waar de eigenaresse geen tv zat te kijken (Koreaans drama). Voor de PSY liefhebbers onder jullie; ja op die poster staat PSY. Hij heeft zijn ziel verkocht aan de marketing en maakt overal reclame voor. Hier is het voor 1 van de 2 Koreaanse bierbrouwerijen. Dat is hem voor vandaag! Morgen hopelijk weer een langere blog.
IMG_0377_1_.jpg
IMG_0378_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 5:30 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 7

Een tropisch zemparadijs, bereleuk!

overcast 30 °C

We zijn halverwege de reis en onze lichamen beginnen het te merken. Alle kilometers wandelen, bergen oplopen, staan in metro's en door musea lopen beginnen hun tol te eisen. Dat is het nadeel van onze reisstijl; je beleeft je omgeving volop en komt op allerlei plekken waar je normaal niet zou komen, maar het beult wel af. Vandaag dan maar even wat gas terug. We verlaten pas laat ons pension, we gaan terug naar de rotspoel die we gisteren zijn tegengekomen. Dit keer volledig uitgerust; Sharon in haar (iets te krappe) koreaanse bikini, ik in zwembroek. Het is een verademing om met korte broek te lopen met dit weer, alhoewel Sharons benen laten zien wat het nadeel is. Ze heeft 4 grote muggenbulten en aardig wat jeuk. We wandelen richting de poel bij de oedolgae, een korte tocht van minder dan 2km. Daarna nog een steile trap af en we komen aan bij de rotsformatie met poel. Er zijn alleen wat Koreanen aan het duiken in hun wetsuits en het is een gezellige boel. Er zijn 2 poeltjes, een heeft wel wat weg van een pierebadje (rond, niet dieper dan 1,5m op het diepste punt, lekker warm en vol met tropische visjes). De andere is wat dieper en staat door middel van een ondergrondse gang in verbinding met de zee. Stroming is dan ook wat sterker. Wij duiken er heerlijk in (zonder zwemvest, zonder wetsuit) en vermaken ons 2 uur prima. Het water is tropisch warm en je kan heerlijk rondjes zwemmen. Daarnaast is het uitzicht natuurlijk fantastisch. Geen tropisch zwemparadijs kan hieraan tippen!
Op de terugweg stoppen we nog even bij het lokale winkeltje langs de weg terug om ons favroiete soya drankje te kopen. Het vrouwtje herkent ons inmiddels en probeert een praatje aan te knopen. Dit blijft helaas echt een probleem, Koreaans lijkt op geen enkele westerse taal en is dus moeilijk te begrijpen. Andersom geldt dat waarschijnlijk ook voor hun. Ze wil in ieder geval graag weten of we Engels leraren zijn. Dat zijn tot op heden de weinige Westerlingen die dit deel van Jeju lijken te bezoeken. Je merkt duidelijk dat het niet veel voorkomt, we krijgen nog behoorlijk wat blikken op straat. Uiteraard is dat rondom de resorts wat minder. Tot op heden alleen positieve aandacht, de mensen lijken extra behulpzaam en gisteren probeerden wat kinderen hun Engels op ons uit.
We lopen terug naar ons pension om lekker te douchen. Het is nog steeds heet, maar de zon is in ieder geval het grootste deel van de dag achter de wolken. Na een verfrissende douche besluiten we toch nog maar wat dingen te gaan doen. We nemen de lokale bus naar Jungmun, een nabijgelegen dorpje waar ook de sjieke resorts zich bevinden. We gaan voor 1 reden; het teddyberen museum. Laat me uitleggen waarom. Ik houd van echtheid en heb een hekel aan kitsch. Echter, soms is iets zo kitscherig, dat het leuk wordt. Het is dezelfde reden waarom je soms die hele slechte film kijkt, het is gewoon lachen. De bus brengt ons veilig in Jungmun, alhoewel we nog een paar haltes te vroeg uitstappen. Ook hier geldt weer dat ik het Koreaans dusdanig slecht versta, dat als ik iets bekends meen te horen ik uitstap. Hier wast het "Jungmun" en "postoffice". Mijn theorie is dat het postkantoor in ieder geval altijd centraal in een dorp is. Dat klopt, alleen het museum zit aan de rand van het dorp op het resort terrein. Na een wandeling komen we aan en gaan naar binnen. Er komt al muziek tegemoet waarbij he direct moet denken 'ja...teddyberen'. Het was in ieder geval zo zoetsappig, dat als ik glazuur op mijn trommelviezen had gehad het spontaan was gesprongen.
Eenmaal binnen begint het lachen al snel. De eerste verdiepings bestaat uit scenes uit verschillende tijdperken, waar de beren mechanisch bewegen. Zo is er een scene van de Titanic, waar beren viool spelen, andere beren dansen en op een ijsschots op de achtergrond 2 ijsberen mee dansen. We hebben een Charlie Chaplin op rollerschaatsen, een landing op Normandy Beach in de 2e wereldoorlog en Neil Armstrong die op de maan landt (met een mysterieuze beer op de achtergrond). Hieronder een sfeerimpressie van de eerste verdieping. Als je de beren niet hebt gezien, is het lastig te begrijpen waarom dit nou zo lachen is.

IMG_0326_1_.jpg
E952E8382219AC6817654298F06A34D9.jpg

Het volgende deel van het museum bestaat uit beroemde historische figuren. Zo heb je de Be(ar)tles, Elvis, Michael Jordan, Bearcula en Mohammed Ali. Allemaal in berenvorm natuurlijk.

IMG_0336.jpg
IMG_0341.jpg

Derde deel; het hoogtepunt van het museum! Het begint met schilderijen nagespeeld door beren. Denk aan de Mona Lisa, the creation of men van Michelangelo en een zelfportret van Vincent van Gogh (uiteraard een beer zonder oor)

IMG_0343.jpg
IMG_0345.jpg

Zijn jullie er nog? Verrassend. Ik ben namelijk nog niet klaar! Wat dacht je van een beer Gandhi en een beer Napoleon?

IMG_0348.jpg
IMG_0350.jpg

En voor al jullie dappere lezers die door deze oogwegbrandende kitch heen zijn gekomen, het hoogtepunt; ik presenteer: SHARON EN PSY GANGNAM STYLE!

IMG_0354.jpg

Aansluitend is er nog een tuin vol met beren waar we nog een paar foto's hebben gemaakt, maar meer zal ik jullie vandaag niet aandoen. Wij moesten ook even bijkomen en gingen snel naar de verkoeling van de Starbucks met airconditioning. Hier besluiten we na een drankje dat we toch nog een tripje gaan plannen voor vandaag. We gaan lopend richting het International Convention Centre, waar de bus vandaan vertrekt naar Yakcheonsa temple. De wandeling loopt wat uit, maar na wat lokale hulp weten we ons doel te bereiken. De bus brengt ons keurig naar de tempel, die vlak bij de zee ligt tegen een heuvel aangebouwd.
IMG_0367.jpg
Je zou het niet zeggen aan het uiterlijk te zien, maar deze tempel is pas in 1991 gebouwd. Bouw duurde 8 jaar, nadat een monnik het stuk grond met waterbron had uitgekozen. De tempel zelf is een van de mooiste van het eiland. Er zijn fantastische tuinen omheen aangelegd, vol met prachtige bloemen en struiken. Tussendoor kom je hier en daar een pagoda tegen. De tempel zelf is reusachtig; via een grote trap klim je omhoog naar het complex. Het complex zelf bevat een gouden buddha van 3 verdiepingen hoog, waar je in de tempel omheen kan lopen. Wij vonden het echter toch wat raar om op ons sokken naar binnen te lopen en overal foto's te gaan schieten, de tempel wordt namelijk nog goed gebruikt door de locals. Door alle luiken en zijramen krijgen we echter alles goed te zien.
IMG_0369.jpg
Tijd om richting Seogwipo te gaan, het is inmiddels donker geworden. We staan in het donker te wachten bij een bordje tot de bus weer voorbij komt. Het is erg donker en boven de tempel beginnen zich donderwolken samen te pakken. Om het allemaal nog dramatischer te maken, begint in de tempel de grote gong te slaan, waarvan de dreun over de hele vlakte uitspreidt. Wij wachten ruim een kwartier en dan is de bus er eindelijk. Hij rijdt ons nog bijna voorbij ook in het donker, maar gelukkig trapt hij snel op de rem. We komen veilig aan in Seogwipo en gaan op zoek naar eten. We hebben niet zoveel zin in een uitgebreide maaltijd en lopen een nog kleiner huiskamertje binnen waar een vrouw zit te niksen. Op een scheefstaand grillplaatje bereid ze voor ons speklappen van de hier veel voorkomende zwarte varkens, met daarbij een diversiteit van kimchi en wat sauzen. Ook de koolbladeren om alles in op te vouwen en in een keer in je mond te stoppen (moet van het vrouwtje) mogen niet ontbreken. We eten weer heerlijk en leren daarbij ook nog eens wat bij wat te gooien. Een succesvolle dag wederom, misschien toch wel weer iets te actief... ach we zien het morgen weer!
IMG_0375.jpg

Geplaatst door Theemp 4:57 Reacties (1)

Dag 6

De dramarots, het vriendelijke stelletje en de waterval

sunny 30 °C

De eerste volle dag op Jeju begint. Vandaag willen we vooral de directe omgeving verkennen, essentieel op vakanties (overigens ook als je naar een andere stad verhuist). Ons pension is gelegen op de flank van een oude krater, vandaar ons mooie uitzicht. Er loopt een smal weggetje van het pension naar de weg, waar ook direct een lokale busstop is. Gisteren hebben we de bus al eens genomen, gaat op zich prima. Alleen hebben ze op de terugweg de neiging onze stop voorbij te racen en is de stop naam alleen in het Koreaans. Terugweg nemen we daarom meestal een taxi, overigens maar 1 euro duurder dan de bus. We lopen wat verder en komen een straat tegen die richting zee loopt. De straat loopt bergaf en er is een mooi uitzicht op de rotsen in zee. Daarnaast groeien overal prachtige planten en bloemen. Sharon weet tussen al dit moois wel een spin te ontdekken, een van haar vele gaves.
IMG_0276_1_.jpg
De weg komt uit bij een parkeerplaats en het begin van een wandelroute. We slaan eerst wat drinken in bij een lokaal tentje, het is namelijk heel warm. Waarschijnlijk kan je dit verwachten op een tropisch eiland, maar laten we zeggen dat ik toeristen geld had kunnen vragen om de waterval van zweet op mijn rug te bewonderen. Waar wij ons bij dit soort temperaturen zo min mogelijk kleden, kiezen Koreanen juist voor geheel bedekkende kleding. Motorrijders doen zelfs nog een complete sjaal om hun hoofd, waardoor ze er echt als ninja's uit zien. Waarschijnlijk bedekken ze zich tegen UV straling, want er loopt bijna niemand met korte broek of rokje. Uitzondering zijn de Koreaanse dames uit de stad, deze hebben een zeer kort broekje met daarboven vaak een soort lang t-shirt/hemd achtig ding. Mijn excuses aan alle mode liefhebbers die ik met deze omschrijving pijn doe. De wandelroute loopt naar Oedolgae, wat kennelijk de eenzame rots betekent. Het lijkt op een soort laars van steen die in het water is geplant. Overal langs de wandelroute zijn punten waar je de rots goed kan fotograferen. Op de top staat een heel groot bord met daarnaast een staande afbeelding van een vrouw zonder gezicht. Dit is kennelijk het punt waar ooit een populaire Koreaanse dramaserie is opgenomen, met de rots als achtergrond. De staander is van de hoofdrolspeelster en je kan dus op precies dezelfde lokatie als waar zij in het drama stond op de foto.... gelukkig kunnen een groot gedeelte van de Koreaanse toeristen er zelf ook hartelijk om lachen.
IMG_0284_1_.jpg
IMG_0281_1_.jpg
Wij gaan na een drinkpauze verder richting het dorp, geogwipo. We blijven door de prachtige natuur langs de kustlijn lopen. De kustlijn zit hier vol met grotten en de wanden lopen recht naar beneden af. Op een bepaald punt komen we aan bij een klein trappetje die naar beneden loopt. Verrassend in Koreaanse parken, ze doen hun uiterste best om je zoveel mogelijk op routes te houden, ver van randen met hoge hekken en houten wandelpaden. We lopen de trap af en komen bij een prachtige baai van steen, met een paar poeltjes waar je heerlijk kan zwemmen. Helaas hebben we geen zwemkleren en een hoop electronica mee, dus het blijft bij pootje baden. Dat is heerlijk verkoelend en de visjes zwemmen om je voeten. Het water is heel helder en er zijn tal van tropische vissen die we normaal alleen in aquaria of op ons bord zien. In een poel naast ons zijn koreanen aan het zwemmen. Niet in zwembroek, maar in wetsuit... veiligheid voor alles in dit warme water. Gelukkig komen er later nog een paar lokale jongeren laten zien dat ook Koreanen wel in zwembroeken zwemmen en zelfs van rotsen durven te springen.
IMG_0290_1_.jpg
Na heerlijk uitgerust te zijn, lopen we het hele eind naar Seogwipo. Tijdens het lopen blijven er maar taxis langzaam rijdend naar ons toeteren, we wuiven ze vriendelijk weg. Weinig mensen lopen met dit weer, zeker toeristen niet. Wij genieten daarentegen van de omgeving die volstaat met een soort manderijnenbomen. We lopen uiteindelijk via een extreem slingerende weg de berg af (blij dat ik de bochten niet hoef te nemen op de weg, de meeste auto's gaan er slippend doorheen) en komen aan bij de vishaven (zo te ruiken). Hier is ook de onderzeeboot tour, helaas is deze gesloten. Als alternatief gaan we naar het nabijgelegen rotseilandje, die via een brug te bereiken valt. Het is klein en ook dit is volledig toegerust op veiligheid, dus niet van de paden af en even relaxen onder een boom. We vinden uiteindelijk een bankje aan het eind van de ronde, vlakbij de brug en het water. Een Koreaans stelletje met camera vraagt ons een foto van hun te nemen, daarna staan ze er op een foto van ons te maken (het is een polaroid waar de foto's direct bovenuit komen). Als we uiteindelijk weglopen via de brug, komen ze achter ons aangerend. Eerst moeten we nog een foto van ze maken op de brug bij het water, daarna vragen ze ons waar we heen gaan. Wij zijn op weg naar de Cheonjiyeon Waterval en willen dit gaan lopen, maar ze staan er op ons een lift te geven. We maken gezellig een praatje (voor zover dat gaat in Koreaans Engels) en gaan vervolgens bij de waterval naar binnen, waar onze wegen scheiden. De weg naar de waterval is prachtig, een mooi glashelder lichtgroen riviertje vol met koikarpers. Denk aan de koikarper vijver bij de lokale chinees, maar dan zonder de stank. De waterval zelf is 23 meter hoog en erg mooi. Het barst hier natuurlijk wel van de Koreanen die allemaal met de waterval op de foto willen. Fotografie is een nationale hobby, iedereen heeft hier zijn camera paraat en gaat het liefst met elke attractie achter hem/haar op de foto. Ik dring als echte Nederlander voor, weet mooi een plekje zonder Koreanen te bereiken en maak de foto. Daarna genieten we nog 10 minuten op een bankje van alle mensen en de waterval op de achtergrond.
IMG_0312.jpg
Tijd om terug te gaan. We willen wat boodschappen doen en staan net uit te zoeken welke bus we moeten nemen, als we iemand horen schreeuwen. Blijkt het stelletje van eerder te zijn en ze bieden ons weer een lift aan. Het is toch bijzonder hoe elke dag wel iemand contact probeert te leggen en hoe behulpzaam te zijn. Wij beloven ze nog hun rond te rijden als ze naar Nederland komen, dan is het voor hun tijd om naar hun hotel aan de andere kant van het eiland te gaan. Wij doen wat boodschappen en gaan dan terug naar het pension om op te frissen (meer dan noodzakelijk na al het gezweet).
Na een wat langer dan geplande stop, is het tijd voor het belangrijkste moment van de dag: avondeten. Het is hier nog maar half 8, maar het is al donker (op de Noordelijke kant van het eiland is het nog erger, daar zakt de zon achter de vulkaan). Het weggetje naar ons pension is niet verlicht...het is dus pikdonker en je ziet echt niks. Gelukkig hebben we als goed voorbereide reizigers een mini zaklampje mee. Het is fantastisch om door het donker te lopen omringd door een enorm concert aan krekels en andere beesten. We komen precies aan als de lokale bus langskomt en kunnen direct mee naar de stad. Op naar de food town.
Gisteren hebben we een klein restaurantje gezien wat er gezellig uitzag en gestoofde aal serveert. Dit lijkt ons een mooie plek om te gaan eten. We komen binnen in een mooi rstaurantje, de ingang is helemaal volgezet met planten en klimop. De tafeltjes zijn afgescheiden door wandjes en verlichting wordt verzorgd door lampions. Er is alleen niemand om ons op te wachten...ik roep heel hard Annyeong Gaseyoh! Wat hallo zou moeten betekenen volgens mijn taalgids. Er gebeurt niets... Er zitten wel andere gasten. We besluiten maar even aan een tafeltje te wachten, we hebben ten slotte geen haast. Na een paar minuten komt er een ouder vrouwtje binnengestormd met in haar hand een zak rijst. Kennelijk had ze dat nodig. Ze begroet ons en geeft ons een kaart en doekjes. Wij weten al wat we willen, maar besluiten toch te stwitchen naar de gestoofde makreel. Het vrouwtje gaat druk aan het koken in het keukentje. Meer gasten druppelen binnen, maar ze heeft er geen tijd voor want ze is aan het koken. Onze theorie is dat het eten wel goed moet zijn, willen de mensen dit van je pikken. Na 10 minuten komt ze bij ons. Wij wijzen de gestoofde makreel aan, maar ze begint hard met haar hoofd te schudden; heeft ze niet. Vervolgens sprint ze terug naar de keuken. Het wordt drukker en drukker, er zitten inmiddels minstens 20 man. Na een goede 10 minuten komt ze weer bij ons tafeltje. WIj geven nu onze eerste keuze aan, gestoofde aal (geadverteerd op de voorkant van het restaurant). Weer begint ze hard nee te schudden en rent ze weer terug naar de keuken. Ik ben het nu zat, dus loop haar achterna om te vragen wat ze nu wel heeft. Ze spreekt echter geen woord Engels en negeert me op een gegeven moment gewoon; ze staat ondertussen druk te koken. Dat is iets teveel van het goede en we lopen dan maar weg. Dit is dus het nadeel van het huiskamer restaurant, als het echt druk wordt en je moet de boel in je eentje runnen, wordt het een puinhoop. Gelukkig heet het niet voor niets food street en na enig rondlopen vinden we een klein en rustig restaurantje met een aardig vrouwtje die het met haar familie runt. Ene deel is voor mensen met zwakke knieën (alles niet uit Korea) en heeft normale tafels, andere deel zijn traditionele knieltafeltjes. We besluiten dit keer 2 gerechten te bestellen, alhoewel Koreaanse gerechten gericht lijken op het samen eten van een schotel. Ik bestel de makreelstoofschotel, Sharon een soort omelet met zeewier, garnalen en inktvis. Daarbij krijgen we een heerlijk assortiment met bijgerechtjes. Alles smaakt heerlijk en na lang tafelen is het tijd om terug naar huis te gaan. De mislukte poging tot eten is helemaal vergeten.
IMG_0318_1_.jpg

Geplaatst door Theemp 6:23 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

Dag 5

Als de zon niet naar ons komt, gaan wij wel naar de zon

semi-overcast 28 °C

Laatste dag in Seoul en het regent wederom. We hebben gisteren besloten om naar Jeju (uitspreken als dje-dju) te vliegen, een vulkanisch eiland ten zuiden van Korea. Ik heb alle vluchten gisteren via de website van Asiana weten te boeken, een soort Easyjet van Korea. Daarnaast hebben we na lang beraad ook een geschikt onderkomen gevonden. Het laatste bleek gek genoeg nog het moeilijkst. Jeju is een eiland wat bij Koreanen bekend staat als het Hawaii van Korea en Honeymoon Island. Veel Koreaanse stelletjes die het niet kunnen veroorloven (of niet willen) om buiten Korea hun huwelijksreis te vieren, gaan hierheen. Veel van de accomodatie is op Jeju dan ook gericht op de Koreaanse stroom van toeristen en daarnaast een stukje backpack onderkomens. De hotels zijn of enorm duur en overdreven sjiek, of supergoedkoop en vaak vies en oud. Het blijkt lastig wat in het midden te vinden. Daarnaast willen wij ook niet in een te toeristisch gedeelte zitten. Uiteindelijk vinden we een pension met appartement vlak bij Seogwipo (nog steeds geen idee hoe je het uitspreekt, beste gok is kjokwiepo), gelegen tegen een heuvel, ingeklemd tussen 2 watervallen, middenin de natuur.
Ik heb vannacht ruzie gehad met mijn darmen over of pittig eten nu wel lekker is of niet, helaas ben ik daardoor niet topfit. Voor de reis hebben we dan ook weinig gepland. Laat me jullie dan maar kort wat vertellen over de Koreaanse metro. De metro in Seoul is het grootste metro netwerk in de wereld. Van de ene uiterste naar het andere uiterste ben je 3 uur onderweg en doe je meerdere steden aan. De metro is gericht op efficientie en veiligheid. In de metro vind je nauwelijks zitplaatsen, zodat er zoveel mogelijk mensen in kunnen staan. Daarnaast wordt in de metro alle informatie door digitale schermen weergegeven, van de halte waar de metro stopt, tot welke kant je van de metro uit moet stappen. Niet dat dit mis kan gaan. alle metro sporen zijn afgeschermd door glazen muren met elektronische schuifdeuren. Op deze muren wordt digitaal reclame gemaakt voor alles wat een Koreaan nodig kan hebben (zo zag ik gisteren een prachtige 'amerikaanse' koelkast van Samsung). De metro wordt niet alleen omgeroepen, er wordt ook een muziekje gespeeld voor deze aankomt bij het station. Grappig in Korea is dat alles wordt uitgelegd met vrij kinderlijke stripfiguurtjes; je moet oppassen dat je tas niet tussen de deuren komt, je moet niet rennen op de roltrap, je moet netjes opstaan voor ouderen, je moet goed de leuning vasthouden als je van de roltrap gebruik maakt etc. Het uitleggen in stripfiguurtjes gaat zelfs zo ver, dat hier voor het politiebureau 2 kinderlijke plastic poppetjes staan die een lachende politie agent moeten voorstellen. Niet dat het mensen in Seoul wat uitmaakt, die negeren dit soort zaken gewoon.
Na een metrorit van ruim een uur, komen we aan op Gimpo Airport. Hier vertrekken de meeste lokale vluchten. Inchecken verloopt soepel, we hebben echter wel vertraging. Tijdens onze wachttijd worden we geïnterviewd door de nationale instelling voor het luchtvervoer van Korea, die graag wil weten wat buitenlanders van het vervoer vinden. Ik heb wel wat aan te merken op het onderzoek (de volledig via een tablet ging overigens, mooi middel voor dit soort zaken). Een van de vragen betrof hoeveel korting ik nodig vond om meer vliegreizen te overwegen. Om alle vooroordelen over Nederlanders in het buitenland te bevestigen, gaf ik aan de maximale korting te wensen. Een vervolgvraag was waar ik woonde; het mocht echter niet in een kleine stad zijn, want die kon ze niet in het Koreaans typen. Volgende vooroordeel bevestigd, alle Nederlanders komen uit Amsterdam. Alles goed en wel kreeg ik voor mijn tijd wel een gift. Jullie mogen zelf oordelen wat jullie hiervan vinden. Het is een bieropener, maar zou je deze werkelijk gebruiken als je met je vrienden een biertje drinkt? Koreanen wel.
IMG_0263_1_.jpg
Tijdens het wachten maken we kennis met een grote liefde van de Koreanen; drama's. Een (3D LG) tv op de luchthaven speelt tijdens het wachten een van de drama's af. Een deel van de Koreanen volgt deze vol interesse. Koraanse drama's zitten ook echt vol met drama. Er sterven een hoop mensen, er zijn onmogelijke liefdes, dodelijke ziektes en er worden een hoop geliefden tegen hun wil van elkaar gescheiden. Zowel mannen als vrouwen huilen volop. Uiteraard begrijp ik niks van wat er gezegd wordt, maar het is net zo leuk om je eigen verhaal te verzinnen. Het is wel interessant te zien dat Koreanen hun emoties veel meer durven te laten zien dan andere aziatische culturen.
Goed, de vlucht. Weinig te melden wat dat betreft, boven het wolkendek vliegen betekent wel dat we voor het eerst de zon zien vandaag. We landen enigszins vertraagd na een uurtje op Jeju. Luchthaven is behoorlijk klein, gelukkig zit er wel een Tourist Information Point. Die helpen ons goed op weg om naar Seogwipo te komen (wat aan de andere kant van het eiland ligt). We nemen de limousine bus, deze stopt bij alle grote hotels. Niet bij ons pension natuurlijk, maar dat is alleen maar goed. Het eiland is een mix van Hawaii en Paaseiland. In het midden ligt een grote vulkaan (helaas gehuld in wolken) en het hele eiland is flink begroeid met een combinatie van bamboe, sparren en palmbomen. Overal zijn een soort vreemde beelden gemaakt van basalt te vinden.
IMG_0250_1_.jpg
Verder merk je dat het eiland toeristisch is, overal zijn grote hotels te vinden met taxfree shops. Niet onze stijl en gelukkig rijdt onze limousine bus er voorbij. Onze halte; world-cup stadium. Dit is een van de grote stadions waar het WK voetbal van 2002 gehouden werd. Dit is een van de podia waar onze held Guus Hiddink opstond. Voor degenen die het niet weten: Guus Hiddink, Nederlandse voetbalcoach afkomstig uit Varsseveld, leidde in 2002 het Zuid Koreaanse voetbalelftal tot in de halve finales van het WK. Dit was zeer boven verwachting, het elftal had tot dan toe nog niks gepresteerd. Guus Hiddink kreeg in Korea erebrugerschap, een huis hier op Jeju en gratis vluchten voor de rest van zijn leven. Ik heb al enkele keren geprobeerd de Guus Hiddink kaart te spelen, helaas tot op heden met weinig succes. Hier op Jeju lukte het echter, de taxi chauffeur die ons het laatste stuk bracht kende Guus Hiddink. De taxi chauffeur (ask for mister Kim) brengt ons veilig naar onze bestemming, het prachtige pension middenin de natuur. De lucht gonst van de vogel en krekelgeluiden. Het pension wordt gerund door Mae, een aardig Koreaans vrouwtje die voor Koreaanse begrippen aardig Engels spreekt. Haar oude moeder staat ons al op te wachten als we aan komen rijden. We hebben een eigen huisje, met roze muren en een prachtig uitzicht over de vallei en de zee in de verte. Voor ons raam barst het van de oerwoudgeluiden en aparte planten. Mae heeft voor de eerste ochtend al boodschappen voor ons gedaan; een mand met broodjes en eieren, die we op ons eigen gasstelletje kunnen koken.
IMG_0245_1_.jpg
We hebben weinig tijd om te ontspannen. Het is alweer 18u en we willen nog wat water en eten inslaan. Met de lokale bus gaan we richting het centrum van Seogwipo. Hier komen we de zogenaamde food street tegen. De hele straat bestaat uit huiskamers die open zijn aan straatkant. In de kamers staan vaak een paar normale tafels en lage tafels voor de Koreanen. Hier kun je allerlei lokale gerechten eten. Gezien we op een eiland zitten, is dit meestal vis. Wij doen snel de boodschappen en lopen daarna een van de eettentjes binnen. De keuken en de tafels staan in dezelfde ruimte, de man zit aan een van de tafels een berg knoflook te pellen. De vrouw bereidt de gerechten.
IMG_0262_1_.jpg
Wij bestellen de specialiteit van het huis (die buiten voor het restaurant in een aquarium zwemt), de blue crab stew. Een heerlijk stoofpotje van krab, mossels, schelpen, garnalen en groenten, vergezeld door de standaard Koreaanse bijgerechten (Kimchi). Een nieuw bijgerecht voor ons; een soort minivisjes die we met huid en kop en al op moeten eten. Deze smaken heerlijk zoutig. Sharon eet per ongeluk een van de bijgevoegde groene groenten. wat een groene peper blijkt te zijn. Gelukkig hebben we Makkoli bij de hand voor verkoeling (wat de man speciaal voor ons is gaan kopen, ze hadden het niet in huis). We kluiven er op los, dit gerecht is echter onmogelijk met stokjes te eten. Met de handen komen we gelukkig een heel eind. Koreanen leggen bij elke maaltijd keurig een hygienisch doekje, dus we hoeven niet onder de sausspetters terug.
IMG_0260_1_.jpg
We nemen de taxi terug en nemen vanavond lekker de tijd om de dag van morgen te plannen. Verlanglijstje wordt aardig lang; wat dacht je van een duik met een onderzeeboot, een bezoek aan het teddyberen museum of een bezichtiging van een Boeddhistische tempel uitgehouwd in een berg? Dat zien we morgen wel weer! Anyeong-hi gaseyo!

Geplaatst door Theemp 4:55 Gearchiveerd in Zuid-Korea Reacties (0)

(Berichten 6 - 10 uit 14) « Pagina 1 [2] 3 »